Και τώρα νησί μου ψηφίζεις

Και τώρα φτάνει η στιγμή που θα αναμετρηθούμε με το μπόι μας. Τώρα τα λυγισμένα γόνατα, οι στεγνοί λαιμοί, οι ανοιχτές γροθιές πιάνουν άκρη. Τώρα το λιγοψύχισμα δεν έχει θέση σε ετούτη την ιστορία που ξεκινάει να γραφτεί. Στεκόμαστε μπροστά στον καθρέφτη και βεβαιωνόμαστε για τις φλόγες που βγαίνουν από μέσα μας και καίνε τον τόπο.

Και τώρα ψηφίζουμε σημαντικότερα από ποτέ. Και τώρα νησί μου ψηφίζεις. Ψηφίζεις για τα κλειστά μαγαζιά. Ψηφίζεις για την άδεια αγορά, ψηφίζεις για τη συρρικνωμένη τουριστική περίοδο, ψηφίζεις για τον ένα στους δύο άνεργους νέους σου, ψηφίζεις για τους κακούς δρόμους σου, για τον κανένα ποδηλατόδρομό σου, για την κακή συγκοινωνία σου, για την ανύπαρκτη πεζοδρόμησή σου, για την αισθητικής σκυλάδικου ασύδοτη ηχορύπανσή σου. Τώρα ψηφίζεις για την αδυναμία σου να θρέψεις τους γέρους σου, να ταΐσεις τους απόρους σου, να δώσεις στέγη στους ανέστιούς σου, να φερθείς θεσμικά ανθρώπινα στους μετανάστες που δουλεύουν τη γη σου, που ζουν στον τόπο σου.

Τώρα νησί μου ψηφίζεις για να φύγουν οι χειραψίες της γλίτσας, για να φύγουν οι διορισμοί των "δικών μας παιδιών", για να μπορείς να μονολογείς και να μην ντρέπεσαι με τον εαυτό σου έπειτα από κάθε "ναι σε όλα" του αντιπροσώπου σου στη Βουλή. Τώρα νησί μου ψηφίζεις για να μιλάς, για να 'χεις λόγο καθαρό που δεν καταφεύγει σε σπαγκάτα ξεφτίλας για να δικαιολογήσει διγλωσσίες και κατ' επανάληψιν προσπάθειες υποτίμησης της νοημοσύνης σου. Τώρα νησί μου ψηφίζεις και βάζεις τις βάσεις ώστε την επόμενη φορά όσοι θα 'ρθουν να σου ζητήσουν συμπόρευση, να ξέρουν ότι εσύ τους διαλέγεις κι όχι εκείνοι εσένα, ότι εσύ είσαι ο σημαντικός στη χάραξη του δρόμου κι όχι αυτοί. Τώρα νησί μου έχεις γνώση, τους είδες, είδες πού σε φέραν, είδες πού φέραν όλη την Ελλάδα. Τώρα δεν έχεις δικαιολογία.

Η στιγμή λοιπόν είναι εδώ. Και είναι από εκείνες τις στιγμές που οι ιστορικοί βάζουν τους σελιδοδείκτες τους και το μέλλον αρέσκεται να επιστρέφει και να θυμάται. Ανοίγουμε τις ντουλάπες και βγάζουμε τις άλικες σημαίες μας. Με τη φωτιά που λέγαμε και στην αρχή, την φωτιά στα μάτια μας και την ψυχή μας, βγαίνουμε στο δρόμο και μένουμε εκεί αγωνιζόμενοι. Δεν υπάρχει επανάπαυση. Μόνον έτσι τιμάς και την απόφασή σου και τον τόπο σου.

2015. Τις ευχές μου για τα όμορφα.

"Μα τι θα αλλάξει με την αλλαγή της μέρας; Πήγε χάλια το 2014, γιατί να περιμένω ένα όμορφο 2015";

Θες λόγους λοιπόν, θες υποστήριξη για τη χαρά, θες χρώμα στα ρούχα σου και καραμέλα στα ακρόχειλα. Θες αχαλίκωτους δρόμους, θες σκιες πλατάνων στα καλοκαίρια σου και λότζιες για απάγκιο στις βροχές σου. Με κοιτάς στα μάτια και μου ζητάς ελπίδα για να ευχηθείς κι εσύ από καρδιάς για τη νέα χρονιά. Το βλέπω, απογοητευμένη είσαι αλλά αρκεί ένα μικρό σπρώξιμο για να γδυθείς τις κυρτωμένες καμπύλες και να ξαπλώσεις γελώντας σε θερμά κρεβάτια. Θες να ενώσεις με διαφορετικό τρόπο τις τελίτσες στα κουίζ, να διώξεις απ' το καθεμέρα θανάτους και αρρώστιες και στενοχώριες που σπάνε το στήθος σου. Θες να βγάλεις απ' τις τσέπες σου ραβασάκια που να δίνουν ραντεβού σε κοινούς τόπους, σε μπλεγμένα δάχτυλα, σε λυγμικά κοκτέιλ αδένων. 

Τι να πω; Να υποσχεθώ; Με ποια δύναμη; Τι να πω; Να προτρέψω; Με ποια ιδιότητα; Τι να σου πω... Εγώ εύχομαι για ένα καλό 2015. Εκεί έξω, ξέρω, θα είναι πάλι πολύ δύσκολο. Για τα μέσα μας όμως θα κάνω ότι μπορώ για να είναι καλύτερο. Καλύτερο από όλα ως τώρα. Κι ίσως και να γίνει...

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν...

*περισσότερες ιστορίες του ποντικού Μάρτιν ΕΔΩ.

Το όνομά μου...

"Θέλω να βρω κάτι που να είναι μόνο για σένα. Να μην χωράνε μέσα τόσοι και τόσοι. Δεν ήσουνα σαν τόσους και τόσους."

Δεν γράφω πια. Τι να γράψω; Ποιες λέξεις να πουν καλύτερα ετούτα τα από πάνω; Κι αν πες ξεκινούσα να γράψω και πάνω στις μπύρες, πάνω στη ζάλη, πάνω στη νύχτα σήκωναν κεφάλι οι λέξεις και μου έλεγαν "καλά, θα σου κάνουμε το χατήρι, θα μπούμε πάλι σε όμορφη σειρά αλλά πριν, να σε ρωτήσουμε... τι τον είχες;"...

"Και με ρώτησαν: “τί τον είχες;”
Ρώτησαν εμένα τι σε είχα!"

Γυάρος 2014. Πέτρες.

Κι είσαι εκεί. Και κοιτάς αυτές τις πέτρες. Είσαι εκεί. Εκεί που κάποιοι κουβάλησαν αυτές τις πέτρες, που κάποιοι άφησαν ιδρώτα κι άλλοι αίμα πάνω σ' αυτές τις πέτρες. Λες τη λέξη ξανά και ξανά. Τη σκέφτεσαι στο χρώμα της, στη μάζα της, στην υφή της. Φτιάχνεις τον πληθυντικό της. Σε βαραίνει. Όχι τη μέση σου, την ψυχή σου. Πέτρες. Πώς γίνεται λες; Πώς γίνεται κάτι που ενώ με το βάρος του σε τραβάει στη γη, ταυτόχρονα, ξεπερνώντας τον εξαιτίας του πόνο, να σε σπρώχνει ψηλά, στον ουρανό; Να σε σπρώχνει ψηλά, στα αστέρια; Να σε φτάνει στον άνθρωπο; Πώς μπορεί ό,τι γι' άλλους γίνεται ο τάφος, ό,τι γι' άλλους γίνεται το σπάσιμο, η τρέλα,  για κάποιους να είναι η επιβράβευση, να είναι το μετάλλιο της αντοχής τους, η νίκη τους;

Στέκεσαι εκεί. Χρόνια πολλά μετά, στέκεσαι εκεί. Κτίρια, ήλιος, αρμύρα και πέτρες. Ακούνητα αυτά, απαράλλακτα δεκαετίες. Όπως τα άφησαν πίσω τους φεύγοντας οι νικητές, φεύγοντας και τα τέρατα. Ακούνητα στο αλάτι, τη σκουριά και τη σκόνη τους. Τα κοιτάζεις. Τέρμα οι αναρωτήσεις. Ετούτα εδώ, λες, είναι οι αστερίσκοι της μνήμης μας. Δίχως ετούτα, τα ίδια Μακρονήσια θα γεννήσουμε, στις ίδιες κολάσεις θα ξανακυλήσουμε.

Το πρόσωπο του τέρατος

Η τροπολογία για να σωθεί η ζωή και να δικαιωθεί ο αγώνας του Ν. Ρωμανού έχει αλλάξει τρεις φορές για να τη δεχτεί ο Αθανασίου και ουσιαστικά ο φασίστας Σαμαράς (με όποιον έχει πίσω του). Στην αρχή την κατέθεσαν ο Σύριζα με τη ΔΗΜΑΡ και την υποστήριξε το ΚΚΕ. Στην τρίτη της αλλαγή την υποστηρίζουν και το ΠΑΣΟΚ με τους ΑΝΕΛ. Απέναντι είναι πλεόν μόνο η Ν.Δ. (και η Χ.Α. αλλά δε θα ασχοληθώ ποτέ σε επίπεδο σκέψης με αυτούς, οπότε τους αγνοώ ξανά)!!!

Μισάνθρωποι, ακροδεξιά αποβράσματα εκλεγμένα από φίλους, γνωστούς και συγγενείς μας. Από γείτονες και συμπολίτες μας. Ας μιλήσουμε σε όλους, ας φωνάξουμε σε όλους, ας εξηγήσουμε σε όλους τι είναι αυτό που υποστηρίζουν. Ας τους δείξουμε χωρίς κανέναν φτιασίδι το πρόσωπο του τέρατος για μια τελευταία φορά. Γιατί εδώ είμαστε: στο "τελευταία φορά". Αν πάλι δεν καταλάβουν, αν πάλι μείνουν εκεί ας το ξέρουν οριστικά, όσο κοντινοί μας κι αν είναι, όσο δικοί μας κι αν είναι: θα είναι για πάντα απέναντί μας. Χωρίς αστερίσκους ετούτη τη φορά.