Sunday, October 25, 2009

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΣΟΥ...

Θεσσαλονίκη 25/Χ/2009

Αν τους σταθμούς τους είχες συνδυάσει με εμένα, αν κάθε φορά που βρισκόσουν σε αποβάθρα σκεφτόσουν πως είτε θα μ’ αγγίξεις, είτε μόλις μ’ άφησες, τότε οι δρόμοι σου θα ήταν διαφορετικοί. Τότε θα επιζητούσες χιλιόμετρα για bonus εισιτήριο που θα σ’ έφερνε μια φορά ακόμη κοντά μου. Τότε θα πήγαινες σε μάγισσες και θα καταριόσουν εκείνον που εφήυρε τα πόδια, τον τροχό, τον ατμό, την κίνηση, οτιδήποτε σε παίρνει από δίπλα μου και σε πηγαίνει κάπου αλλού. Δεν το ‘χεις κάνει κι έτσι αυτό το ατέρμονο πηγαινέλα σου είναι μακριά μαύρα θλίψης μαλλιά. Χωρίς μιαν ανταύγεια χαράς. Χωρίς να μπορείς να βρεις έναν απλό τρόπο, με ένα μαύρο συρματάκι ας πούμε, να τα πιάσεις στο πλάι και να σου φανούν όμορφα!

Tuesday, October 13, 2009

ΧΕΙΜΩΝΙΑΖΟΥΜΕ...



Το πρώτο βράδυ ετούτου του φθινοπώρου που χρήζει ανάγκης μουσικής που να κατηφορίζει στο τζάμι σαν σταγόνα. Το πρώτο βράδυ που μαζεύει βιαστικά τα ρούχα απ' την απλώστρα κοιτώντας τα σύννεφα στον ουρανό. Το πρώτο βράδυ που πονάει για παρέα.

Tuesday, October 6, 2009

ΚΙ ΕΝΑ ΠΡΟΒΑΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΡΕΙ...


Οδοιπόρος πάντα της αριστερής πλευράς του δρόμου έσκασα ένα χαμόγελο χτες βράδυ. Συνεχίζω να ελπίζω στην καλή αριστερά (που λέει κι ο Στάθης), στην καλή πολιτική, στην καλή δημοκρατία. Απλά στην πραγμάτωση του όρου τους δηλαδή.

Friday, October 2, 2009

ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ...


Στο νησί και βρέχει... Όμορφα.. Η βροχή στα νησιά δεν είναι μελαγχολία. Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι μέρος του χώρου. Αρμονία.