Monday, August 31, 2015

Τα αντίο του Αυγούστου

Αντίο ένατο

Αντίο των παραμυθιών. Αντίο γεμάτο ψευδαισθήσεις. Αχνά τα σύνορά του με την πραγματικότητα. Μόνο ο πόνος μου ρίχνει πετραδάκια στην καταβύθισή μου για να μπορώ να επιστρέψω. Όχι τώρα. Κάποια στιγμή όμως… Αντίο που παίρνει μορφές παράξενες. Πότε ένας λευκός ιππόκαμπος που ψάχνει τον ήλιο, πότε ένας κόκκινος αστερίας που του δείχνει την ομορφιά. Μες στη φαινομενική γαλήνη όμως πάντα ξαφνικά κάτι που θα σκεπάζει τη θάλασσα, θα σκιάζει την αφήγηση, θα σκοτώνει το «και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Ποιοι εμείς; Ετούτο το αντίο φτιάχνει παραμύθια που ο καθένας ζει μόνος του. Φαντασία της μονάδας. Η Αλίκη στη χώρα του χωριστά.


Το αντίο των παραμυθιών με τρομάζει. Να αντιστρέψουμε λίγο το ρόλο για να το κάνουμε κατανοητό; Ετούτη τη φορά είμαι εγώ το παιδί, εγώ ο αδύναμος, εγώ ο εύθραυστος. Διάβασες την τελευταία πρόταση και βγήκες απ’ το δωμάτιο. Νόμιζες κοιμάμαι. Στο πρώτο κούνημα της κουρτίνας απ’ τον άνεμο ανατρίχιασα. Στον πρώτο θόρυβο κρύφτηκα κάτω απ’ το κρεβάτι. Κι αν έτσι γλίτωνα; Κι αν τα τέρατα δε μ’ έβρισκαν; Κι αν το φεύγω σου ξεγελιόταν και μ’ έψαχνε σε άλλο δωμάτιο; Ξέρω, δεν έγινε, αλλά εγώ προσπάθησα. Μην πεις αλλιώς. Προσπάθησα. Θέλησα να τελειώσει η αφήγηση δίχως τρόμο, να φύγει η βραδιά δίχως κλάμα. Το αντίο αντήχησε όμως μέσα στη νύχτα. Κι είπαμε: σε ετούτη την ιστορία του Αυγούστου, ήμουν παιδί…

Thursday, August 27, 2015

Στο φεγγαροφυλάκιο


Και να ξέρεις: εγώ θα σου φυλάω τα φεγγάρια που χάνεις. Τα μακριά μου φεγγάρια εννοώ. Καθένα θα το ρίχνω στο φεγγαροφυλάκιο που σου 'φτιαξα. Αν τα ψάξεις, αν τα θελήσεις, το κλειδί θα 'ναι κάτω απ' τον Ωρίωνα. 

Wednesday, August 26, 2015

Τα αντίο του Αυγούστου

Αντίο όγδοο

Αντίο της έλλειψης έλξης. Και ξέρω, ο Χατζιδάκις θα το ωραιοποιούσε, θα το  παράφραζε και ίσως να ‘κανε μια σερενάτα για την σεξουαλική απουσία στη σχέση, αλλά δεν είναι το ίδιο. Αυτό το αντίο δε θα παραδεχτεί ποτέ ένα «μου λείπεις», δε θα πει ποτέ «σε θέλω», δε θα ουρλιάξει ποτέ «παράτα τα όλα κι έλα τώρα». Αυτό το αντίο αδιαφορεί στο πλησίασμα του σώματος, απωθείται απ’ το κατηφόρισμα της γλώσσας στο χνούδι της πλάτης, κρύβει τα χέρια του για να μη βρουν θήκες να πλεχτούν τα απέναντι χέρια. Το αντίο της έλλειψης έλξης ζει σαν ζόμπι και πονάει σαν θάνατος.


Κάθε μονόπλευρο αντίο είναι δύσκολα διαχειρίσιμο αλλά ετούτο εδώ είναι ολετήρας. Ετούτο θέλει φιλίες εκεί που είχαν κατατεθεί αίματα, θέλει φιλοξενίες εκεί που αλώνονταν πόλεις, ακίνδυνες κουβέντες εκεί που τα λόγια βουτούσαν χωρίς σκέψη σε γκρεμούς. Έχει κλειστά αφτιά, κλειστά μάτια, μειλίχια φωνή. Δεν ακούει κραυγές, δε βλέπει σπασμούς, ψιθυρίζει για ανθρώπους που δε χάνονται. Το αντίο της έλλειψης έλξης μπορεί να τραγουδήσει κάποια στιγμή αλλά δε θα διαλέξει ποτέ Frank Sinatra. Ποτέ δε θα κοιτάξει στα μάτια ανατριχιάζοντας αλήθεια με το "all or nothing at all".

Monday, August 24, 2015

Τα αντίο του Αυγούστου

Αντίο έβδομο

Αντίο οριστικό. Τέλος οι άνω τελείες, τέλος τα κόμματα και οι ανάσες του ηθοποιού στην ανάγνωση. Ένα μόνο σημείο στίξης, ένα μόνο σημάδι στην οθόνη, μια μόνο μελανιά στις κόλλες: η τελεία. Αντίο και κλείσιμο παραγράφου, κλείσιμο σελίδας, κλείσιμο βιβλίου. Καμιά δευτερανάγνωση, κανένα ξεφύλλισμα των σημειώσεων, καμιά αναψηλάφηση των υπογραμμίσεων. Σκέψου ότι δεν υπήρξε ποτέ κείμενο αν αυτό στο κάνει πιο εύκολο, ότι δεν υπήρξε ποτέ έρωτας που πήρε μολύβι και έγραψε για Τριστάνους και Ιζόλδες αν έτσι θα κοιμάσαι χωρίς εφιάλτες. Τελεία και μόνο αυτή, τελεία και πόνος στο πάτημα της μύτης της πένας για να αποτυπωθεί.


Οριστικό είναι το αμετάκλητο ενός μεγαλοβδομαδιάτικου θανάτου αν δεν είσαι γιος θεού. Είναι η εμφάνιση της πρεσβυωπίας ως καμπανάκι άφιξης στα μισά του δρόμου. Οριστικό είναι το αντίο που δεν περιμένει την ηχώ του, που αποχωρεί απ’ τα Σόδομα χωρίς την ανάγκη να κοιτάξει πίσω τον όλεθρο, που φεύγει ψυχρό και βέβαιο για τα αισθήματά του ακόμη κι όταν η ίδια η βεβαιότητα ποντάρει το βασίλειό της στην αμφιβολία. Το οριστικό αντίο έχει ανταλλάξει σε παράνομη αγορά την ενάργεια με την ξεροκεφαλιά. Τα ρέστα του τα αγοράζει παραπέτασμα για να κρύβει τα πραγματικά του αισθήματα.