Thursday, December 30, 2010

ΤΑ ΧΙΟΝΙΑ ΣΤΗ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗ ΓΩΓΟΥ


Ας πούμε ότι το χιόνι δεν είναι άλλο απ' το ακροπάτημα ψυχών που ποθούμε, στα όνειρά μας. Απ' την επίσκεψη κοριτσιών που λαχταρήσαμε, στον ύπνο μας. Απ' το ανεπαίσθητο άγγιγμα χεριού που θέλουμε να φιλήσουμε, στη σπονδυλική μας στήλη. Ας πούμε ότι αυτό είναι το μοναδικό λευκό που του επιτρέπουμε αδιαμαρτύρητα την κατάληψη των εσώτερων λειμώνων μας... Η Γώγου το είδε κάπως αλλιώς. Ε, αν μη διαφωνήσω μαζί της;.. (εδώ)

Thursday, December 9, 2010

Η ΑΓΑΠΗ ΕΧΕΙ ΓΝΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ



"Η αγάπη είναι μια τράπουλα σημαδεμένη..." Εύκολα ή δύσκολα μπορείς να κερδίσεις την παρτίδα. Αν στρώνεις το κρεβάτι, αν δίνεις ένα φιλί πριν τη δουλειά, αν της παίρνεις δώρα, αν είσαι φίλος με τους φίλους της, αν στα γονατίσματά της το χέρι σου είναι απλωμένο για να σηκωθεί, ήδη εσύ την αγαπάς κι αυτή πέφτει σε έναν ιστό που θέλοντας και μη θα σ' αγαπήσει. Πρόσεξε! Δεν έχουν κανένα αρνητικό πρόσημο αυτά που λέω. Μια διαδικασία περιγράφω που είναι από μόνη της ικανή να κρατήσει δυο άτομα μαζί για χρόνια. Ίσως για μια ζωή. Η αγάπη, δε λέω ότι είναι συμβιβασμός. Είναι ένα καλό παιχνίδι τράπουλας που και οι δυο ξέρουν τα φύλλα του άλλου. Ένα διαρκές mind game ανοιχτών ουσιαστικά χαρτιών. Το ενδιαφέρον της η παρτίδα το διατηρεί μέσω της πρόβλεψης. Της επιβεβαίωσής σου πόσο καλά γνωρίζεις τον άλλον. Των κινήσεών του. Η αγάπη περπατάει πάνω σε γνωστά χνάρια. Σε ήδη υπάρχοντα σημάδια. Αν γίνει κάτι κι αυτά χαθούν, αν κάποιος αλλάξει την τράπουλα τότε τα πράγματα δυσκολεύουν. Τότε η επιβεβαίωσή της θα εξαρτηθεί απ' τον συνυπάρχων ή όχι έρωτα. Αλλά αυτός είναι άλλο πράγμα. Ας μην μπλέξουμε τώρα!..

Monday, December 6, 2010

ΕΝΑ ΝΕΟ!

Χάθηκα ε; Υπόσχεση: θα επανέλθω σύντομα. Σήμερα όμως έχω ένα νέο! Το... αγαπημένο σας (λέμε τώρα) μανιοκαταθλιπτικό, με τάσεις φυγής και κομπλεξική εσωστρέφεια προβατάκι, από σήμερα θα έχει κειμενάκια του στη σελίδα www.fridge.gr !! Τα τακτά του κείμενα θα είναι της Τετάρτης στη στήλη "Οριζόντιο και κάθετο γωνία". Τα άτακτα όποτε να 'ναι... Η αρχή γίνεται με το αφιέρωμα στον Παύλο μιας και σαν σήμερα ο Πρίγκηπας έφυγε κακήν κακώς από εδώ... (εδώ το κείμενο) . Περιμένω κι εκεί..

Tuesday, October 5, 2010

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΕΝΟΥΝ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ..


Θεσσαλονίκη 5/Χ/2010

Είναι όλα ένα παιχνίδι δύο πόλων; Αρνητικό θετικό; Γίνεται συνεχώς να μπαίνουμε σ’ αυτή την παλαίστρα ως διαιτητές που θα αναδείξουν τον έναν απ’ τους δύο νικητή; Μανιχαϊστικά πορευόμαστε; Γκολ ή άουτ; Και τα δοκάρια; Αυτά δε δίνουν δεύτερη ευκαιρία;.. Ξέρεις κάτι; Είναι τόσες οι φορές που δεν σου απαντάω, όχι γιατί δεν έχω απάντηση, αλλά γιατί δε θέλω να έχω. Όσο κι αν τα έχω φλερτάρει στη ζωή μου, δε γουστάρω όλα τα ερωτηματικά. Όσοι με διαβάζουν με θεωρούν μανιακό της θάλασσας, των κοριτσιών, του ποτού, του ποδοσφαίρου και των ερωτηματικών. Ε, δεν είναι έτσι. Λάθος τους! Λατρεύω τη θάλασσα αλλά έχω ζήσει και μακριά της, μ’ αρέσουν μόνο τα ιδιαίτερα κορίτσια που έχουν έρωτα στην άκρη των δαχτύλων τους και νικοτίνη στο φιλί τους, πίνω μόνο για απόλαυση και μόνο όταν περνάω καλά (όχι όταν είμαι καλά, άλλο αυτό έτσι;), μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο ως η πιο αλήτικη απ’ τις τέχνες και σε καμία άλλη μορφή του, και θέλω τα ερωτηματικά που βοηθάν τα κείμενα να μην έχουν μόνο γωνίες. Που αποτελούν το safe σε κάθε γκρέμισμα αυτού που το διαβάζει ή αυτού που το γράφει…… «Αν δε σ’ έψαχνα, θα μ’ έψαχνες ποτέ;».. Να δώσω ξανά απάντηση ή καλύτερα να περιμένω απάντηση;

Friday, September 24, 2010

PEANUTS



Όσο δίνουμε ορισμούς στην αγάπη θα βρίσκουμε κι άλλους. Οπότε αφήνουμε στην άκρη όμορφες λεξούλες και βαρύγδουπα νοήματα, τσιτάτα και love for ever χαραγμένα σε παγκάκια κι αρκούμαστε σε σχόλια του περιθωρίου, σε τσακίσματα σελίδων και κάτι "να μην ξεχάσω" post-it κολλημένα στο ψυγείο. Ο Staples έκανε πάλι το θαύμα του. Έκανε ξανά νότες να ερωτευτούν, να δέσουν μεταξύ τους με τέτοιο τρόπο που μόνο δυο άτομα παθιασμένα δένουν στο σεξ. Έφτιαξε λέξεις και τις έβαλε σε τέτοια σειρά που θυμίζουν ψίθυρους στ' αυτί πριν το φιλί, πριν το δάγκωμα.. Συγκλονιστική κατάθεση στο κεφάλαιο αγάπη απ' τους καινούριους Tindersticks! Σίγουρα, θα 'ρχομαι και θα ξανάρχομαι σ' αυτό το τραγούδι..

Sunday, September 5, 2010

ΤΟΥ ΔΕΚΑΝΕΑ


Για τους αποχωρισμούς και τη γεύση πικραμύγδαλου που τους συνοδεύουν έχω ξαναγράψει. Δε θα επανέλθω στα ίδια. Ως άνθρωπος (πρόβατο) που λακανικά (καλώς ή κακώς) πορεύομαι στη ζωή μου, τρεφόμενος κι εν τέλει ζώντας απ'την απώλεια και τη θλίψη που οι μνήμες της παρέλκουν, ξέρω ότι κανείς και τίποτα πραγματικά δε φεύγει. Όλοι είναι και μένουν εδώ. Είτε ως σκέψη, είτε ως αγαπημένα αντικείμενα, είτε ως ιστορίες, είτε ως όνειρα.. Έχοντας μάλιστα κι αυτή την αλαφροΐσκιωτη πίστη στη μετά θάνατον ζωή, ίσως σε κάποιο fiction πέρασμά μας σε άλλη διάσταση, δε λυπάμαι, με την αποδεκτή έννοια του όρου, για το θάνατο κάποιου. Είτε πρόκειται για γνωστό κι αγαπημένο είτε για άγνωστο κι αδιάφορο. Αυτά όμως σε γενικές γραμμές. Σε σχέδια αφηρημένα μιας συγκεκριμένης βιοθεωρείας... Απλά, ετούτος ο αποχωρισμός ήταν λίγο διαφορετικός. Ετούτος πόνεσε σε όσους τύπους λογικής κι αν έβαλα τα νούμερά του. Πόνεσε χαρακιά στα πλευρά μου γιατί νόμιζα πως είχαμε ακόμη καιρό. Πόνεσε σκίσιμο στο δέρμα από σελίδα βιβλίου γιατί νόμιζα πως ο "εξ ανδραγαθείας δεκανέας" θα άντεχε λίγο ακόμη. Πόνεσε γιατί αυτός ο παππούς μου ανήκε στους 2-3 ανθρώπους που αγάπησα περισσότερο ως τώρα στη ζωή μου..

Monday, August 30, 2010

ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ...


Πες πως έχεις δίκιο. Πως το ανθώπινο μυαλό μπορεί να δεχτεί, να χωρέσει τα πάντα. Αποθήκη απίστευτου μεγέθους, στρατιωτικό σιλό παγερών κοντέινερ πληροφοριών. Το δέχομαι. Ξεκινάω όμως ερωτήσεις, κάνε τη συλλογή σου, πακετάρισέ τες και προσπάθησε να μου δώσεις καμιά απάντηση μήπως και ξεκολλήσει λίγο και το δικό μου... Για πες λοιπόν, πώς ζεις στο σκοτάδι για 20 μέρες ξέροντας ότι θα ζήσεις εκεί ακόμη 4 μήνες; Πες, πώς ανασαίνεις στα 700 μέτρα κάτω απ' τη γη; Πώς ζεις σε 50 τετραγωνικά μέτρα χώρο με 33 ακόμη ανθρώπους; Πες, πώς ζεις έχοντας δικό σου 1,5 τετραγωνικό μέτρο για να περπατήσεις, να τεντωθείς, να κλωτσήσεις, να κατουρήσεις, να φας, να κλάψεις, να ουρλιάξεις, να αυνανιστείς, να πλυθείς, να σκεφτείς, να τρελαθείς; Πες! Πες γαμώτο, πώς συνεχίζεις όταν τη γραμμή που όριζε τα όριά σου, τα ανθρώπινα όριά σου την έχεις αφήσει πίσω μέρες τώρα; Προς τα πού πας τότε αν όχι προς την τρέλα, αν όχι προς το θάνατο; Πες, τι κάνεις όταν ξέρεις ότι για μια ευθεία που θα περπατούσες σε 3 λεπτά θα χρειαστούν 120 μέρες για να τη διανύσεις κι αυτό αν όλα (για πρώτη φορά στα ανθρώπινα χρονικά) πάνε καλά; Αν η κυβέρνησή σου (που σε έστειλε στην κόλαση δίχως κανένα μέτρο ασφάλειας), οι εργολάβοι (που αδιαφορούσαν για την όποια φωνή σου ότι κάθε στιγμή ρισκάρεις τη ζωή σου ενώ αυτοί πλουτίζουν), η Nasa (που πάντα νόμιζες ότι νοιάζεται για διαστημικές ουτοπίες), ο Θεός (που στο κόμμα σου λέγανε ότι δεν υπάρχει) συνεργαστούν όπως καμιά ομάδα ως σήμερα, πετύχουν το τέλειο, φτιάξουν αυτή τη γαμημένη δίοδο και σε τραβήξουν πάνω σε κάθετη γραμμή περίπου ενός χιλιομέτρου. Σ' ακούω, δώσε καμιά απάντηση. Πες, πως είναι να νιώθεις ότι σε κανονικό χώρο, σε μια φωνή απόσταση είναι ο γιος σου, η κόρη σου, ο έρωτάς σου, η μάνα σου, αλλά όσο κι αν φωνάζεις κανείς δε θ' ακούσει; Κανείς δε θ' ακούσει γιατί ο χώρος, ρε διάολε, δεν είναι κανονικός. Γιατί από πάνω σου είναι τόνοι χώμα, τόνοι πέτρα. Γιατί είσαι θαμμένος και το ξέρεις ότι είσαι ζωντανός. Έχεις συνείδηση της θέσης σου, έχεις συνείδηση της επικείμενης ήττας σου κι όμως... Κι όμως στέλνεις βιντεάκια που χαμογελάς. Στέλνεις βιντεάκια που κάνεις αστεία. Στέλνεις βιντεάκια που τραγουδάς τον εθνικό σου ύμνο. Τους υπενθυμίζεις την αξία της αισιοδοξίας, του χιούμορ και του συνανήκειν. Πώς είναι να θες να πεις σε όλους ότι στα δύσκολα μόνο το γέλιο και οι κοινές ανατριχίλες θα μας σώσουν; Πές! Πες μου εσύ που έχεις λογική κι έτσι όλα τα εξηγείς! Πες μου έναν τρόπο να μη φτάσω κι εγώ στην τρέλα. Δος μου ένα χάπι να ηρεμήσω, να σταματήσω να κλαίω. Απάντησέ μου σε κάτι. Βάλε μια όποια πρόταση δίπλα στα ερωτηματικά μου...

Thursday, August 19, 2010

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ


Ο Οδυσσέας εκτός Μελωδία. Ο Οδυσσέας εκτός (προσωρινά ελπίζω) ερτζιανών. Η φωνή-χρατς βελόνας σε δισκάκι βινυλίου εκτός ραδιοφώνου. Αστείο άσχημο, ηλίθιου πομπού και χαμόγελο αμήχανο, δέκτη δίχως την εύκολη απάντηση. Η σκέψη, με τα χέρια στις τσέπες και τις βόλτες στη βροχή, δίχως στέγη στα fm κι όλοι εμείς, δίχως έναν να μας πει "αφήστε το ξυράφι στην άκρη σήμερα, αύριο θα σας έχω καλύτερη μουσική επένδυση για την αυτοκτονία σας!".... Σε έναν κόσμο που η πρόταση είναι δίωξε τους φίλους σου και μείνε εσύ ως προαγωγός τραγουδιών, μιαν απάντηση του τύπου "άντε γαμήσου μάγκα, το όχι μου είναι αυτονόητο και το μεσαίο μου δάχτυλο σε στύση" εμένα μ' αφήνει έγκαυλο και σίγουρο για τις επιλογές των τελευταίων 15 χρόνων μου... Οδυσσέα, το 6-8 μου έχει καρμικά πλέον καθοριστεί. Δεν του ανήκω. Σου ανήκει. Το 6-8 είναι το δύωρο μου που έχω χαρίσει στην 17η απόχρωση του μαύρου. Στην μόνη που την ξασπρίζει λίγο φως...

Monday, August 2, 2010

Η ΑΝΩ ΤΕΛΕΙΑ ΕΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

"Δεν έχεις καταλάβει τίποτα, ε; Δεν έχεις καταλάβει τίποτα."......... Στάσου στην άκρη της εικόνας τελώνης να ζητάς φόρο στην εναλλαγή των καρέ. Στάσου, και μόνο απ' το ρήμα σου, δυο αιώνες μετά συνειδητοποίησε την ήττα σου σε έναν αγώνα κίνησης. Μόνο κίνησης. Κίνησης για χάδι που φώναζε και δεν ακούστηκε. Για ανατρίχιασμα που θα προκαλούσε η κάθε των δαχτύλων σου κατηφόρα. Κίνησης-έλξης, κίνησης-απώθησης, κίνησης σμιξίματος. Στάσου και γράφε κείμενα για δοχεία που δεν συγκοινωνούνται. Που η τελευταία τους γέφυρα δεν χτίστηκε γιατί ο πρωτομάστορας δεν είχε κόρη να ρίξει στα θεμέλια. Μείνε εκεί και προσπάθησε να μαντέψεις τη γεύση των ποδιών της αφού θα τα 'χες γλείψει, το χρώμα των γραπτών της αφού θα τα' χες ματώσει. Μείνε και παραδέξου το: αφελής σαν άντρας μακάρια στη γλυκιά σου άγνοια πορεύεσαι. Διάφανος, νομίζε κανείς δε θα δει την αμηχανία σου...

Κι όμως, δεν είναι έτσι..

Tuesday, July 13, 2010

ΓΥΝΑΙΚΑ



Λατρεύω το γεμάτο αλμύρα κωλοπαιδισμό του Καββαδία στο στίχο "τι με κοιτάς; Να σου θυμίσω εγώ που μ' είδες. Στην άμμο απάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει..."

Wednesday, July 7, 2010

ΑΣΧΗΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

Μεγαλώνω άσχημα. Με λιγότερες λέξεις, περισσότερα θέλω που έχουν ήδη εκπέμψει SOS, πιο πολλές σκιες που ασχημίζουν παρά δίνουν γοητεία σ' αυτή τη φάτσα. Μεγαλώνω και πλέον αγχώνομαι. Για τους ανθρώπους μου, την πόλη μου, τις μουτζούρες των γραπτών μου. Είμαι 31 κι η επίγευση των μονολόγων μου είναι ότι δεν έχω καταφέρει τίποτα. Κωλοχαρακτήρας θα πεις. Δε θα σ' αντικρούσω. Κυκλοθυμικός κι αδύναμος, έτοιμος να γκρεμίσω ανά πάσα στιγμή... Ξέρω αύριο αλλιώς θα τα βλέπω. Αύριο όμως. Σήμερα δε γίνεται να με ανεχτείς. Γι' αυτό άστο. Ας μείνω μόνος απόψε.

12.27 ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΩΡΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΒΟΥΤΙΑ.



Δεν μπορώ να αποφασίσω αν ο Οδυσσέας έχει γράψει στίχους που κλείνουν με φιλί στο στόμα ή στο μέτωπο. Εμένα πάντως με κάνει χάλια αυτό το τραγούδι. Κι αυτό θέλω σήμερα.

Friday, July 2, 2010

LOST. ΤΟ ΤΕΛΟΣ


We are not leaving. We are moving on.... Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν όταν είδα το πρώτο επεισόδιο του Lost. Μάλλον ήταν χειμώνας του 2005. Δε με είχε εντυπωσιάσει. Απλά με είχε πείσει να δω και το δεύτερο. Ήταν αρκετό. Πέντε χρόνια μετά ήρθε το τέλος του και μαζί μια θλίψη που ακροκάθισε στα βλέφαρά μου. Όλο αυτό το διάστημα δεν υπήρξε βδομάδα που να μην συζήτησα κάτι, με κάποιον γι' αυτό. Ο Τζακ έγινε ο φίλος που μάλλον θα 'βλεπα το βράδυ, η Κέιτ το κορίτσι που φλέρταρα την προηγούμενη κι οτιδήποτε paranormal στη ζωή μου, στον κόσμο ήταν normal γιατί θα μπορούσε να 'χει συμβεί και στο νησί. Ήταν η σειρά που 6 σεζόν δεν έκανε ποτέ κοιλιά -όχι στην πλοκή, στη δράση αλλά- στο σενάριο. Μια απίστευτη ιδέα που γεννήθηκε, επωάστηκε κι εξελίχτηκε ως την τελευταία ανάσα της, την τελευταία μέρα της. Μια ιδέα που έμεινε μακριά από κάθε εικασία, κάθε παρατραβηγμένη ή ρηχή σκέψη για το τι συμβαίνει, ποια η απάντηση στα ερωτήματα. Μια ιδέα που έφτασε στην κορύφωσή της στο τελευταίο επεισόδιο. Λύπη και χαρά, δάκρυ και γλώσσα που το γλείφει, γαμώτο κι ελπίζω. Όλα μαζί κι όλα σε τέλειες δόσεις, τέλειες αναλογίες. Λύπη για το τέλος, για το θάνατο τον αναπόδραστο όλων. Χαρά για τη συνέχεια. Ένας τόπος (άτοπος και άχρονος) συνάντησης όλων τους και η μετακίνησή τους στο φως.. Τι είναι αυτό το φώς; Ας το διαλέξει ο καθένας μας. Πάντως μην ξεχαστεί κανείς! Δεν είναι το αντίο, το Τέλος. Είναι το Μετά... We are not leaving. We are moving on!

Thursday, June 24, 2010

ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ...

Τις τελευταίες μέρες κοιτούσε στο ίδιο σημείο στο χώρο. Σαν και σε εκείνες τις συμπαντικές συντεταγμένες να είχε ανοίξει η, μόνο απ' αυτή ορατή, πύλη και να την καλούσε. Η δικιά της πύλη. Αυτή απ' την οποία εκπορεύονταν οι δικές της αναμνήσεις, τα δικά της "θέλω αλλά δεν έκανα", οι δικοί της αγαπημένοι που είχαν ήδη φύγει... Οι οριστικοί χωρισμοί, τα ακροτελευταία αντίο δε νομίζω ότι πονάν τόσο για το αδιαπραγμάτευτο της αναχώρησης, του "one way ticket" (υπάρχει προαδαμική αποδοχή γι' αυτό). Πονάν, κυρίως, για όσα αυτός που φεύγει "ξεχνάει" πίσω του. Δακρύζουμε γιατί πάντα σε μια ντουλάπα, σε κάποιο μέσα μας συρτάρι θα βρίσκουμε ένα αστείο, μια φωνή, ένα κεφαλομάντηλο...

Friday, June 4, 2010

ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ ΘΑ ΤΟ 'ΛΕΓΑ... ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΗΤΤΑΣ


Ρέθυμνο 30/V/2010


Φίλε, θα σου φύγει. Ωραίος είσαι, ταλέντο έχεις, με μερικά κορίτσια όμως αυτά δεν αρκούν. Το θέμα, σου λέω, δεν είναι τι έχεις, τι δίνεις, αλλά πόσα μπορείς να γκρεμίσεις, τι δικό σου μπορείς να σκοτώσεις. Κι εσύ δεν το ‘χεις. Δε θα ‘σπαγες ποτέ το Mac σου για χάρη της, δε θα ξεδόντιαζες τα πλήκτρα σου αφήνοντας άσχημη τη μουσική σου μήπως και την προλάβεις πριν χτυπήσει πίσω της την πόρτα.. Φίλε, είναι κορίτσια-αράχνες που τα ερωτεύεσαι γιατί πίνουν το αίμα σου πιο γλυκά από κάθε άλλο, είναι κορίτσια-αερικά που τους δίνεσαι γιατί η αγκαλιά τους είναι πιο μεταξένια απ’ της ομίχλης. Δεν είναι παγίδες τα κορίτσια αυτά, δεν είναι εκ των προτέρων καταστροφή. Κατάλαβέ με! Δε σου λέω αυτό. Είναι κορίτσια ιδιαζόντως ξέχωρα. Drama queens στην απόλυτη ησυχία και sex girls στη γύρω στέγνια. Ταυτόχρονα όμως και υστερία που σου σχίζει τα πουκάμισα, στριγκλιά που σου σπάει τα τζάμια. Για ν’ αντέξει κορμί το κορμί τους, μυαλό το μυαλό τους χρειάζεται μέταλλο σφυρηλατημένο απ’ τον Ήφαιστο, αίμα ανακινημένο απ’ τον Ποσειδώνα... Δύσκολα πράγματα αυτά. Και συνήθως ανεύρετα... Γι’ αυτό σου λέω: θα σου φύγει.


Saturday, May 15, 2010

ΜΕΡΑ ΜΑΓΙΟΥ (δύσκολη)



Σάββατο 15 Μάη λέει... Ένας Νοέμβρης εμβόλιμος χαμογελά. Με μπουκετάκι στο χέρι από άνθη "μη με λησμόνει" και "μη χαμογέλα" και "μην ξεχνάς για μένα να κλαις" χτυπάει την πόρτα, τα παράθυρα και περιμένει ν' ανοίξω... Ακροβατώντας ανάμεσα στους anathema και τη Βανδή, με τις σκέψεις μου ανάμεσα στην απλωμένη μου μπουγάδα που βρέχεται έξω και τη ματωμένη κουβέντα μας χτες βράδυ σου γράφω κι ας ξέρω πως πάλι δε θα με διαβάσεις... Και ξεκινάω το κείμενο κάπως έτσι : "Δε νιώθω καλά τις μέρες που έχει απαγορευτικό. Όχι για τα καράβια που μένουν δεμένα, αλλά γιατί κάποια βρίσκονται εκεί έξω..."

Thursday, May 6, 2010

ΙΣΧΥΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟ VENCEREMOS;


Πλήρης  στοίχιση Την καλησπέρα μου. Ήταν δύσκολη η χτεσινή μέρα για την Ελλάδα. Δυστυχώς δε θα είναι η τελευταία. Δεν είμαι εδώ για να γίνω απολογητής κανενός, πόσο μάλλον υπερασπιστής. Τρεις άνθρωποι χάθηκαν σε μια τράπεζα που δεν πληρούσε καμιά προϋπόθεση ώστε να έχει άδεια λειτουργίας, από τη βόμβα και το χέρι μιας δράκας αφασικών σεσημασμένων που δεν πληρούν καμιά προϋπόθεση ώστε να λέγονται άνθρωποι. Δε θα γίνω εγώ όμως ο δικαστής τους. Δε θα τους βάλω στο σκαμνί. Δεν έριξαν τη μολότωφ για να κάψουν τρεις ανθρώπους. Ένα κλειδωμένο σύμβολο χτυπούσαν. Πρόκειται για πόλεμο. Το καταλαβαίνουμε ή όχι έχουμε μπει σε μια εποχή μη ειρήνης. Όχι ηρεμίας με την έννοια που τη ζήσαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια. Και σε καταστάσεις πολεμικές η λογική πιάνει παγκάκι στην άκρη του δρόμου και παρατηρεί τις μάχες που μαίνονται. Ήταν τα πρώτα θύματα μιας μάχης με ευδιάκριτους αντιπάλους αλλά όχι με ευδιάκριτα όρια. Ποτέ δεν ξέρεις αν βρίσκεσαι απ' την απο δω μεριά ή την από κει. Ποτέ δε συνειδητοποιείς πότε πέρασες απέναντι. Λυπάμαι που το λέω, και φοβάμαι πως θα δικαιωθώ σύντομα, αλλά οι εφημερίδες μας θα έχουν κι άλλα μαύρα εξώφυλλα...... Οι συνθήκες εργασίας στη Marfin δεν είναι χειρότερες από ότι στις περισσότερες απρόσωπες μεγάλες επιχειρήσεις. Κλίμα ψυχολογικής τρομοκρατίας, ανελευθερίας, απουσίας πρόνοιας, κάκιστων μισθών. Το χειρότερο είναι ότι διοικείται από κάποιον που αγνοεί την έννοια του μέτρου. Που έχει διαπράξει την ύβρι από χρόνια και ... που δυστυχώς ούτε οι θεοί δεν τον τιμωρούν. Ο Βγενόπουλος, ο άνθρωπος που εκπροσωπεί μια εταιρεία που προσπαθεί να αγοράσει όλη την Ελλάδα (Mig), αυτή τη στιγμή είναι η εικόνα ενός κόσμου που καταρρέει σε αξιακό επίπεδο δίνοντας χώρο σε ύαινες και τσακάλια να αναδυθούν, να αναδειχθούν και να κυριαρχήσουν...... Φοβάμαι, αλλά λέω ότι δεν είναι ακόμη αργά... Πάνω από 200.000 άνθρωποι (500.000 σύμφωνα με το BBC) βγήκαν χτες στους δρόμους. Όσο οι (τρύπιες έστω) σημαίες τους ανεμίζουν υπάρχει ελπίδα.

Saturday, May 1, 2010

ΕΞΕΥΓΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΝΤΑ


Εξαιρετικό βιβλίο. Απ' τη μια, καταπληκτική αλληγορία πάνω στον αχαλίνωτο ερωτισμό των δεκαοχτάχρονων αγοριών, της αδυναμίας τους να ελέγξουν τα γεννετήσια ένστικτά τους ακόμη και στην κηδεία των γονιών τους. Επίσης αλληγορία πάνω στη δύναμη που ασκούν οι μοντέλες-πόρνες πολυτελείας σε 50άρηδες οικογενειάρχες ευυπόληπτους πολιτικούς, όταν το καβάλημά τους αρχίζει να παίρνει τη μορφή φιδιού. Κι απ' την άλλη μια τρομερή περιπέτεια δράσης, ένα κινηματογραφικό κείμενο, ένα θρίλερ βγαλμένο απ' τις σελίδες του Κίνγκ, όπου μια εξάμετρη ανακόντα, ατάιστη δύο μήνες το σκάει από μια επίδειξη τσίρκου σε ένα γεμάτο εμπορικό κέντρο, κλειδωμένο δυστυχώς και κατειλλημένο από εξωγήινους τρομοκράτες!!...... Ένα τρομερό βιβλίο που ποτέ δεν το διάβασα γιατί δεν υπάρχει. Ποιο το πρόβλημα όμως; Γιατί, τάχα μου, οι κριτικοί λογοτεχνίας διαβάζουν τα βιβλία που προωθούν ή θάβουν ελαφριά τη πένα, κενή τη καρδία και δυσκοίλιο τω κώλω;

Friday, April 16, 2010

ΠΟΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΑ ΜΙΚΡΟΦΩΝΑ!

(Το σκίτσο υπάρχει στο site http://derveniotis.wordpress.com/)


Ουαί! Κλείστε τις τηλεοράσεις! Τι λαμόγια είναι οι δημοσιογράφοι; Τους ακούω κι οι τρίχες μου χτυπάν έγερση σαν σημαία ημέρα εθνικής επετείου! Λίγες φορές στη ζωή μου έχω νιώσει να με περνάν για τόσο ηλίθιο! Ακόμη και στην υπόθεση της 17 Νοέμβρη υπήρχαν ένα σωρό πραγματικά στοιχεία. Εδώ πηδάμε παίζοντας κουτσό από γελοιότητα σε γελοιότητα. Οι πληροφορίες που τους δίνει η αντιτρομοκρατική είναι επιπέδου εγκεφαλογραφήματος κουναβιού που βρίσκεται σε κόμα. Κι αυτοί τις αναπαράγουν χωρίς κανένα μάσημα. Και πλέον απροκάλυπτα! Δημοσιογράφος ιδιωτικού καναλιού απάντησε στο κινητό του ενώ ήταν στον αέρα και κλείνοντάς το καμάρωνε σαν γαλβανιζέ σκεπάρνι ότι η κλήση ήταν απ' την αντιτρομοκρατική, όπου του υπενθύμισαν πληροφορία που παρέλειψε να αναφέρει!!!! Και το έλεγε ως δημοσιογραφική επιτυχία! ΕΛΕΟΣ!!!! Κι όταν -δε λέω μερικές μέρες αλλά- μερικές ώρες μετά τα δήθεν αποκλειστικά αποδεικνύονται τσιχλόφουσκες babol ξεχασμένες στο ράφι μπακάλικου στην Αστυπάλαια απ' την εποχή της πειρατείας, κανένας μα κανένας δε βγαίνει να το δημοσιεύσει και να το διαψεύσει. "Ασ' το να περάσει μωρέ. Ήδη βρίσκεται στην άκρη του μυαλού τους. Γιατί να το ξεβολέψουμε; Και πώς να δικαιολογηθούμε; Χρειάζεται και κάκαλα -αντρικά και γυναικεία- η παραδοχή του λάθους (ποιού;), της ξεφτίλας (έτσι μπράβο)"... Μούφα η συνομιλία για το μικρό Αφγανό, μούφα το αποτύπωμα στο σπίτι του Φούντα (πάνω σε κείμενο που μαζεύονταν υπογραφές από δεκάδες πολίτες για ψήφισμα ήταν), μούφα το προσχέδιο για επίθεση σε αστυνομικό τμήμα (δεν εμφανίστηκε ποτέ στην ανάκριση!!), μούφα τα προσχέδια προκυρήξεων (φωτοτυπίες και κανένα πρωτότυπο κείμενο δεν υπάρχει, κι αχ πόσο δύσκολο είναι να εμφανίσω και φωτοτυπίες του γάμου του Χριστού με τη Μαγδαληνή!!!)... Αλλά ξέχασα! Βρέθηκαν βιβλία αναρχικού περιεχομένου!... Εγώ λέω είναι πολύ εύκολο η κοινωνία να δημιουργεί ενόχους. Γιατί η κοινωνία με την απάθειά της τους δημιουργεί. Ξεχνάει όμως πόσο εύκολο είναι η φασιστική μπότα να βρεθεί και έξω απ' την πόρτα της.... Ντουκ-ντουκ! Ακούτε; Ακόμη μας χτυπάν μέσω της τηλεόρασης. Ας την κλείσουμε πριν φτάσουν στο κουδούνι μας!

Tuesday, March 30, 2010

ΜΗ ΜΕ ΑΛΛΑΞΕΙΣ


Απ’ την αλήθεια μου κρυβόσουν

κι απ’ το δικό μου πυρετό

θα γίνω αυτό που ονειρευόσουν

αλλά δε θα ‘μαι πια εγώ.


Μου λες πως όλα θα τα φτιάξεις

σα να ‘ναι ρούχα πεταμένα

θα καταφέρεις να μ’ αλλάξεις

μα θα ‘χεις άλλον, όχι εμένα.


Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα

κάνε γη και ουρανό να μοιάζουν ένα.

Άλλαξέ μου τη ζωή, μη με αλλάξεις.

Αν μ’ αφήσεις να πετάξω, θα πετάξεις.

Άσε με, άσε με δίπλα σου να ζω

άσε με, άσε με να είμαι εγώ.


Όπου με θέλεις θα ταιριάζω

το λίγο μου θα ‘ναι αρκετό σου

θα με κοιτάς και θα σου μοιάζω

και θ’ αγαπάς τον εαυτό σου.


Στίχοι του λατρεμένου Οδυσσέα Ιωάννου απ' τον καινούριο δίσκο του Βασίλη. Το πρόβλημα που αναπόδραστα εμφανίζεται σε κάθε σχέση νωρίς ή αργότερα. Το παιχνίδι εξουσίας (και συναισθάνομαι το πεζό των λόγων μου) που βγαίνει απ' το συρτάρι αργά ή γρήγορα. Τα ρούχα σου που δεν αντέχω να βλέπω στο πάτωμα κι εν τέλει δεν είναι άλλο απ' την αυτεπιβεβαίωση, το κορνιζάρισμα της ωραιοπάθειάς μου. Τα copy-paste της φάτσας μου που θέλω να βλέπω σε εσένα... Η ερμηνεία καταπληκτική. Ενέχει κάθε σύσπαση νευρώνα του προσώπου απ' τον πόνο που προκαλεί η διαπίστωση της ιδιοτέλειας. Αν είχα φωνή να το τραγουδήσω, έτσι θα το 'κανα...

Conclusion: Με τρέμει η κραυγή "άσε με να είμαι εγώ".. Δεν έχω δύναμη να την αντιπαρέλθω. Μπρος της κατεβάζω την πύλη μου και σου παραδίδω το κάστρο μου..


ΥΓ. Εσύ, όταν την ακούς από 'μένα, πώς την αντιμετωπίζεις;

Monday, March 22, 2010

ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ

"Ο Θεός είναι η σιωπή του σύμπαντος και ο άνθρωπος η κραυγή που δίνει νόημα σ' αυτή τη σιωπή"...

Μέρες που είναι, ένας δηλωμένος άθεος με προβληματίζει με την υπέροχη ενσωματωμένη πνευματικότητά του. Τέτοια που ελάχιστοι δηλωμένοι θρήσκοι διαθέτουν...

Saturday, March 13, 2010

ΜΕΙΝΕ, ΣΟΥ ΛΕΩ...



Θεσσαλονίκη 12/ΙΙΙ/2010


Stay ‘cause I need you to find my way…” Τι εγωιστικός στίχος, τι αλήτικα εαυτούλης και… πόσο μ’ αρέσει!. Σου δίνομαι για να υπάρξω. Σε χρησιμοποιώ. Ποια ανιδιοτέλεια; Ερωτευμένοι είμαστε, δε δουλεύουμε στη Unicef. Σε φιλάω για την ηδονή του να γεύομαι τη γλώσσα σου. Σε θέλω εδώ, κάθε μέρα, κάθε στιγμή κι ας πνίγεσαι, γιατί η παρουσία σου, όσα βρίσκω στα μάτια σου είναι λύση σε κάθε αίνιγμά μου. Stayγιατί αν φύγεις μπορεί και να σε σκοτώσω. Και ξέρεις; Βγάλε το «μπορεί». Αν φύγεις θα σε σκοτώσω. Όχι εκδικητικά. Δεν παίζουμε σε ελληνικό δράμα μικρής επαρχιακής πόλης. Ούτε για όσα θα έκανες αν εν τέλει έφευγες. Θα γίνει σαν φυσική κατάληξη ενός πάθους που, λένε, όφειλε να είναι δίδρομο, μα επιμένει να δηλώνει μονόδρομο. Καθένας να απομυζά τον άλλον για τον εαυτό του. Μέχρι τελευταίας ρανίδας. Γι’ αυτό όμως και συνεχίζει ως πάθος. Γι’ αυτό και μ’ αρέσει ο στίχος: Stay”, αλλιώς δεν πρόκειται να βρω το δρόμο μου!


Friday, March 5, 2010

ΕΤΣΙ ΜΟΥ 'ΡΘΕ ΜΕΣ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ...


Θα μου αρκούσε να υπάρξω όντας μια μόνο παρομοίωση από βιβλίο του Ρόμπινς. Θα 'χα γεννηθεί, θα 'χα ζήσει και θα 'χα πεθάνει εν οργασμώ! (λέω τώρα)

Wednesday, February 24, 2010

ΠΡΟΣ ΕΞΩΓΗΪΝΟΤΑΤΟ ΚΥΡΙΟ ΧΑΡΔΑΒΕΛΛΑ:


Το να απαντούσες βάζοντας το Σίλλερ να γλείφεται με τον Γκαίτε θα ήταν θεμιτό μέσα στα όρια του χιούμορ που αντιλαμβάνονται οι δημοσιογράφοι και οι κυβερνήσεις των δύο χωρών (μην μπλέκουμε τους λαούς γιατί και οι μεν και οι δε θα σας πάρουν με τις ντομάτες για όσα λέτε και κάνετε). Το να απαντάς όμως σε ένα θέμα οικονομίας του παρόντος, σε ένα άστοχο εξώφυλλο και σε μερικές κακές δημοσιογραφικές κριτικές, κάνοντας αναδρομή στις χειρότερες στιγμές ενός λαού, που τις ενοχές και τη ντροπή γι' αυτές φέρει μέσα του σαν προπατορικό αμάρτημα ο κάθε ένας νέος Γερμανός που γεννιέται, τότε δεν έχεις απλά αστοχήσει. Έχεις στρέψει μπούμερανγκ το δήθεν κληρονομημένο (δε φαντάζομαι να αυταπατάσαι ότι ακόμη δημιουργείς;) πολιτισμό που διαφημίζεις.

Monday, February 22, 2010

FIGHT CLUB



Με αφορμή την ερώτηση ενός προσφιλούς κυρίου "τι είναι το Fight Club?":

Fight Club είναι μια ταινία με δυο νέους που ο ένας υπάρχει κι ο άλλος δεν υπάρχει (αλλά αυτό δεν το ξέρουμε εμείς) κι οι οποίοι δέρνονται με όποιον άντρα γεννήθηκε απ' τον Κάιν κι έπειτα, αλλά όχι μεταξύ τους. Κι αυτό θα 'πρεπε να μας υποψιάσει. Αλλά επειδή είμαστε λίγο τζούφιοι νοητικά, δε μας υποψιάζει και φτάνουμε στο τέλος της ταινίας για να το καταλάβουμε (κι αν!).

Friday, February 19, 2010

B IS FOR... MY BEER

Θεσσαλονίκη 19/ΙΙ/2010



Η μπύρα είναι ολόκληρη τελετουργία. Είναι το ποτήρι της. Σαν το ιδανικό εσώρουχο που μπορεί να φορέσει η συγκεκριμένη γυναίκα. Αυτός που πίνει μπύρα απ’ το μπουκάλι είναι η κοπέλα με το μποξεράκι κάτω απ’ το τζιν. Μπύρα είναι η θερμοκρασία της. Αν χάρη του «πίνω» αδιαφορείς για το ζεστό της τότε σε όλα σου είσαι χάλιας. Τότε και χάριν του «γαμάω» αδιαφορείς για το στεγνό της. Μπύρα είναι τα συνοδευτικά της. Αν παρελκόμενά της δεν έρχονται βουτηγμένα στη μουστάρδα λουκάνικα, τότε έχεις ξεχωρίσει την Αλίκη απ’ τα θαύματα. Τα ξιδιασμένα καρότα είναι άχρηστα ακόμη και για ερωτικό βοήθημα. Τέλος, μπύρα είναι η παρέα. Μόνος σου στο μπαρ πίνεις ουίσκι, πίνεις βότκα, πίνεις κώνειο. Όχι μπύρα. Αυτή θέλει φίλους, θέλει μουσικές, θέλει παραλίες κι εφηβική διάθεση.

Monday, January 18, 2010

...


- Και τι διαβάζεις;
- Ψάχνω για συγγραφείς που τα βιβλία τους είνα μια προέκταση της διάνοιάς τους, όχι μια προέκταση της νεύρωσής τους...
Τομ Ρόμπινς

Saturday, January 16, 2010

ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΣΟΥ

Θεσσαλονίκη 16/Ι/2010


Αχ βρε μωρό μου με τα παράπονά σου! Δε σε πήρα σήμερα κι είναι αδιαφορία; Για σκέψου πώς κλείσαμε χτες βράδυ! Σχημάτισα τα νούμερα με τη θλίψη να με πονάει σε κάθε μου κίνηση. Δεν ήθελα να είσαι μέσα, δεν ήθελα να ‘σαι μόνη, ήθελα απλά να μου δώσεις δυο λεπτά. Ήθελα μόνο ν’ ακούσω «μωρό μου, δεν είσαι καλά;». Να δω ολόγραμμα το χάδι σου στο μάγουλό μου. Κλείσαμε γιατί όλοι γέλαγαν και φώναζαν, γιατί δε σ’ άκουγα, γιατί δεν έκανες πέντε βήματα να μείνεις μόνη σου μαζί μου… Τρέφομαι απ’ τη θλίψη μου, το ξέρω. Μα χτες ήμουν χορτάτος. Να μ’ απαλλάξεις απ’ αυτή ήθελα. Γι’ αυτό δεν πήρα σήμερα. Σε θυμό μου βγήκε!

Friday, January 8, 2010

ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ

Θεσσαλονίκη 8/Ι/2009


Στη γιορτή του φίλου σου οφείλεις να είσαι εκεί. Κάθε που γεμίζει το ποτήρι του, δίπλα να ‘ναι το δικό σου και να ζητάει τα όμοια. Στη χαρά του δεν μπορείς να εύχεσαι απ’ το τηλέφωνο. Δε συναισθάνεσαι δια μέσω γραμμών ∙ ορατών ή αόρατων. Όταν οι τριγύρω θα του πουν «ποιος ο κόσμος που διάλεξες για τα έντονά σου;» αυτός να μπορεί να στρίψει το κεφάλι, να απλώσει το χέρι και να τους δείξει: «Να τα δωμάτια που έστηνα γήπεδα, να τα τραγούδια που μου έβαζαν διλλήματα, να τα κορίτσια που μας έκαναν ποιητές»… Στις γιορτές το «λείπει» είναι πάντα αδικαιολόγητο. Το καλό είναι ότι η φιλία δεν αφήνει μετεξεταστέους λόγω απουσιών.


Υγ. Ας ήταν η τελευταία...