Thursday, April 18, 2013

Αυτοκτονώντας ένα Θεό...

Στην εκούσια αυτοκτονία κανείς δεν δικάζεται, κανείς δεν κατηγορείται. Στην εκούσια αυτοκτονία η απόφαση είναι του αυτόχειρα και οι λόγοι του, προσωπικοί ή όχι μπορούν απλά να επιπλήξουν ηθικούς αυτουργούς, άντε να στείλουν και πακέτα τύψεων σε ευαίσθητους που στοχοποιήθηκαν. Στην εκούσια αυτοκτονία η απόφαση για την έσχατη λύση, η τελική απόφαση, το τράβηγμα της σκανδάλης ή το άλμα είναι του παθόντα. Έτσι έκρινε, έτσι είδε, έτσι εκτίμησε. Δεν πίστεψε σε κανένα θαύμα, δεν πίστευε πια στον εαυτό του, δεν πίστευε πια στους γύρω του. Η εκούσια αυτοκτονία είναι η πιο αμήχανη στιγμή στην σκέψη και την πράξη του έλλογου όντος.................. Η αυτοκτονία ωστόσο του Ξένιου Δία στην χώρα μας, του πολυδιαφημισμένου και καμάρι μας Θεού, δεν ήταν τέτοια. Ήταν δολοφονία. Εμείς τον αυτοκτονήσαμε. Έτσι απλά.

Friday, April 5, 2013

Άνοιξη είναι..

Αφού είναι άνοιξη, τι με ρωτάς γιατί; Δεν έχει επιστροφή το φως. Ήρθε και μένει. Βάλε όσα σύννεφα γουστάρεις στην εικόνα, κρύψε τον ήλιο με κακή διάθεση κι εμμένουσες σοροκάδες, ντύσε με καλά και κούμπωσέ με και πείσε με να προσέχω γιατί θα κρυώσω, θα αλλάξει κάτι; Τα ποτάμια κατέβασαν απ΄ τα βουνά τον Απρίλη και δες τον! Ήδη στεγνώνει και έρχεται κατά δω χαμογελώντας. Τα ξέρω αυτά για την κακή μου ψυχολογία, για τις μέρες που δεν με έχουν στα ραντεβού τους, για τα κείμενα μου που δεν περπατάν πια στις πασαρέλες. Τα ξέρω και για τους πόθους που σκονίζονται στη γωνία, για το ΄΄πράττω κοινά΄΄ που χωλαίνει, για τις απέναντι αναζητήσεις που γίνονται σχεδόν μηχανικά. Τα ξέρω αλλά τα είπαμε και στην αρχή: η ψύχρα λιγοστεύει, οι νύχτες μικραίνουν, τα χρώματα κερδίζουν πάλι την παρτίδα. Μη με ρωτάς λοιπόν! Άνοιξη είναι, δεν έχει επιστροφή το φως. Πάμε στη θάλασσα..