Wednesday, December 31, 2014

2015. Τις ευχές μου για τα όμορφα.

"Μα τι θα αλλάξει με την αλλαγή της μέρας; Πήγε χάλια το 2014, γιατί να περιμένω ένα όμορφο 2015";

Θες λόγους λοιπόν, θες υποστήριξη για τη χαρά, θες χρώμα στα ρούχα σου και καραμέλα στα ακρόχειλα. Θες αχαλίκωτους δρόμους, θες σκιες πλατάνων στα καλοκαίρια σου και λότζιες για απάγκιο στις βροχές σου. Με κοιτάς στα μάτια και μου ζητάς ελπίδα για να ευχηθείς κι εσύ από καρδιάς για τη νέα χρονιά. Το βλέπω, απογοητευμένη είσαι αλλά αρκεί ένα μικρό σπρώξιμο για να γδυθείς τις κυρτωμένες καμπύλες και να ξαπλώσεις γελώντας σε θερμά κρεβάτια. Θες να ενώσεις με διαφορετικό τρόπο τις τελίτσες στα κουίζ, να διώξεις απ' το καθεμέρα θανάτους και αρρώστιες και στενοχώριες που σπάνε το στήθος σου. Θες να βγάλεις απ' τις τσέπες σου ραβασάκια που να δίνουν ραντεβού σε κοινούς τόπους, σε μπλεγμένα δάχτυλα, σε λυγμικά κοκτέιλ αδένων. 

Τι να πω; Να υποσχεθώ; Με ποια δύναμη; Τι να πω; Να προτρέψω; Με ποια ιδιότητα; Τι να σου πω... Εγώ εύχομαι για ένα καλό 2015. Εκεί έξω, ξέρω, θα είναι πάλι πολύ δύσκολο. Για τα μέσα μας όμως θα κάνω ότι μπορώ για να είναι καλύτερο. Καλύτερο από όλα ως τώρα. Κι ίσως και να γίνει...

Saturday, December 20, 2014

Το όνομά μου...



"Θέλω να βρω κάτι που να είναι μόνο για σένα. Να μην χωράνε μέσα τόσοι και τόσοι. Δεν ήσουνα σαν τόσους και τόσους."


Δεν γράφω πια. Τι να γράψω; Ποιες λέξεις να πουν καλύτερα ετούτα τα από πάνω; Κι αν πες ξεκινούσα να γράψω και πάνω στις μπύρες, πάνω στη ζάλη, πάνω στη νύχτα σήκωναν κεφάλι οι λέξεις και μου έλεγαν "καλά, θα σου κάνουμε το χατήρι, θα μπούμε πάλι σε όμορφη σειρά αλλά πριν, να σε ρωτήσουμε... τι τον είχες;"...


"Και με ρώτησαν: “τί τον είχες;”
Ρώτησαν εμένα τι σε είχα!"

Wednesday, December 17, 2014

Γυάρος 2014. Πέτρες.

Κι είσαι εκεί. Και κοιτάς αυτές τις πέτρες. Είσαι εκεί. Εκεί που κάποιοι κουβάλησαν αυτές τις πέτρες, που κάποιοι άφησαν ιδρώτα κι άλλοι αίμα πάνω σ' αυτές τις πέτρες. Λες τη λέξη ξανά και ξανά. Τη σκέφτεσαι στο χρώμα της, στη μάζα της, στην υφή της. Φτιάχνεις τον πληθυντικό της. Σε βαραίνει. Όχι τη μέση σου, την ψυχή σου. Πέτρες. Πώς γίνεται λες; Πώς γίνεται κάτι που ενώ με το βάρος του σε τραβάει στη γη, ταυτόχρονα, ξεπερνώντας τον εξαιτίας του πόνο, να σε σπρώχνει ψηλά, στον ουρανό; Να σε σπρώχνει ψηλά, στα αστέρια; Να σε φτάνει στον άνθρωπο; Πώς μπορεί ό,τι γι' άλλους γίνεται ο τάφος, ό,τι γι' άλλους γίνεται το σπάσιμο, η τρέλα,  για κάποιους να είναι η επιβράβευση, να είναι το μετάλλιο της αντοχής τους, η νίκη τους;

Στέκεσαι εκεί. Χρόνια πολλά μετά, στέκεσαι εκεί. Κτίρια, ήλιος, αρμύρα και πέτρες. Ακούνητα αυτά, απαράλλακτα δεκαετίες. Όπως τα άφησαν πίσω τους φεύγοντας οι νικητές, φεύγοντας και τα τέρατα. Ακούνητα στο αλάτι, τη σκουριά και τη σκόνη τους. Τα κοιτάζεις. Τέρμα οι αναρωτήσεις. Ετούτα εδώ, λες, είναι οι αστερίσκοι της μνήμης μας. Δίχως ετούτα, τα ίδια Μακρονήσια θα γεννήσουμε, στις ίδιες κολάσεις θα ξανακυλήσουμε.

Wednesday, December 10, 2014

Το πρόσωπο του τέρατος

Η τροπολογία για να σωθεί η ζωή και να δικαιωθεί ο αγώνας του Ν. Ρωμανού έχει αλλάξει τρεις φορές για να τη δεχτεί ο Αθανασίου και ουσιαστικά ο φασίστας Σαμαράς (με όποιον έχει πίσω του). Στην αρχή την κατέθεσαν ο Σύριζα με τη ΔΗΜΑΡ και την υποστήριξε το ΚΚΕ. Στην τρίτη της αλλαγή την υποστηρίζουν και το ΠΑΣΟΚ με τους ΑΝΕΛ. Απέναντι είναι πλεόν μόνο η Ν.Δ. (και η Χ.Α. αλλά δε θα ασχοληθώ ποτέ σε επίπεδο σκέψης με αυτούς, οπότε τους αγνοώ ξανά)!!!

Μισάνθρωποι, ακροδεξιά αποβράσματα εκλεγμένα από φίλους, γνωστούς και συγγενείς μας. Από γείτονες και συμπολίτες μας. Ας μιλήσουμε σε όλους, ας φωνάξουμε σε όλους, ας εξηγήσουμε σε όλους τι είναι αυτό που υποστηρίζουν. Ας τους δείξουμε χωρίς κανέναν φτιασίδι το πρόσωπο του τέρατος για μια τελευταία φορά. Γιατί εδώ είμαστε: στο "τελευταία φορά". Αν πάλι δεν καταλάβουν, αν πάλι μείνουν εκεί ας το ξέρουν οριστικά, όσο κοντινοί μας κι αν είναι, όσο δικοί μας κι αν είναι: θα είναι για πάντα απέναντί μας. Χωρίς αστερίσκους ετούτη τη φορά.

Saturday, December 6, 2014

ΜetamMorfosis στο Vault: μεγάφωνη σιωπή


Δεν είναι οι μέρες μας για σιωπή. Δε ζούμε σε καιρούς που το όποιο άηχο μπορεί να έχει νόημα. Ευφυώς το λέει ο στιχουργός: "δεν είναι η σιωπή φωνή/ φωνή είναι μόνο η φωνή". Δεν πιστεύω στην ήσυχη αποχή των πνευματικών ανθρώπων, δεν πιστεύω στα ψιθυριστά απογεύματα των light διαμαρτυριών, δε μου αρέσουν τα κατευναστικά "ησύχως πορευόμαστε" όταν οι απέναντι θορυβούν με τα τανκς τους. Αυτό για να συστηθώ. Για να πω ότι οι σχέσεις μου με το άηχο ξεκινάν και τελειώνουν στην τέχνη. Τους κλείνει μεν το μάτι ο Τσάπλιν, τις φλερτάρει ο Μαρσώ αλλά ως εκεί. Στο πολιτικό μου γίγνεσθαι θέλω ηχεία για να ενδώσω.

Κυριακή απόγευμα κι η πρόταση έλεγε "πάμε στο Vault, ξεπέρνα τα κολλήματά σου με το θέατρο, είναι διαφορετική ετούτη η παράσταση, στη λογική του βωβού κινηματογράφου". Ουπς! Δηλαδή τι; Δε μιλάνε; Δε μιλάνε καθόλου; Μόνο παντομίμα; Κι οι διάλογοι πώς; Κάνω αγκαλιά με τα χέρια και λέω "σε θέλω"; Πιάνω την καρδιά μου και λέω "πεθαίνω"; "Σοβαρέψου! Σου λέω θα σου αρέσει. Οι διάλογοι προβάλλονται σε καρτέλες όπως ακριβώς στον βωβό, η μουσική φτιάχνει την ατμόσφαιρα, οι ηθοποιοί σε κάνουν να ξεχνάς ότι υπάρχουν και ομιλούσες παραστάσεις". Δυσκολεύομαι αλλά λέω ναι. Μία, μιάμιση ώρα; Πώς κρατάς την αγωνία σε ένα βωβό θέατρο, πώς δεν αφήνεις το μυαλό να ξεστρατίσει όταν έχει πάει σε ένα χώρο που τον έχει συνδέσει όχι μόνο με τη σωματική κίνηση αλλά και τον (στιλιζαρισμένο) λόγο; Στο ταξί προς τον Κεραμικό ακόμη τρώγομαι με τα ρούχα μου. Ποιος έγραψε κείμενο για μια τέτοια παράσταση; Κι αν δεν έγινε γι' αυτή, ποιο κείμενο διασκευάστηκε για να αλλάξουν πάνω του τη σκυτάλη τους άπειρες εικόνες; "Α, δε σου είπα. Τη Μεταμόρφωση του Κάφκα θα δούμε. Κωμωδία είναι". Μισή ώρα μετά, μπήκα στην αίθουσα. Κάθισα στη θέση μου. Ακόμη ο κόμπος απ' το λαιμό δε μου είχε φύγει. Τη Μεταμόρφωση του Κάφκα; Χωρίς λόγια; Άσε με να πεθάνω τώρα!

Ευτυχώς, κανείς δε με άφησε να πεθάνω. Ευτυχώς, έτσι είδα μια απ' τις ομορφότερες παραστάσεις που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Ευτυχώς, έτσι έμαθα ότι μια καλή ιδέα κι ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών μπορούν να τουμπάρουν ακόμη και τον πιο προκατειλημμένο θεατή. Σχεδόν μια ώρα δεν έβγαλα το χαμόγελο απ' τα χείλη μου. Κάθε λεπτό της ήταν μια έκπληξη για το άμαθο μάτι μου σε αυτό το είδος θεάτρου. Η Βίκυ Αδάμου, ο Γιώργος Νικολαΐδης, η Χριστίνα Σαμπανίκου βελόνιασαν τις κυκλοθυμίες και τις χαράδρες στις σχέσεις μιας οικογένειας. Με έπεισαν για τις αγάπες τους, τα άγχη τους, την υποκρίσία τους, τα μίση τους. Με βεβαίωσαν για το "μη παρέκει" τους, για τις άπνοιές τους, τα κλάματά τους. Κι ύστερα ήρθε ο Johny O. Κι εκεί είναι που έχασα τη μπάλα. Ο άνθρωπος, η κατσαρίδα, οι χιλιάδες κινήσεις το δευτερόλεπτο, οι αλφαδοκομμένες ανάσες. Δώσ' μου κείμενα, δώσ' μου έπη, δώσ' μου φωτογραφίες κινέζικων παροιμιών με χίλιες λέξεις η καθεμιά να στα λυγίσω μπρος σε μια υποκριτική σκηνή του. Εξαιρετικός! Χειροκροτούσα ασταμάτητα στο τέλος. Όλους τους. Το χαμόγελο το πήρα μαζί μου. Δε θυμάμαι πόσες ώρες μετά το έβγαλα απ' το πρόσωπό μου. Επιστρέφοντας στην πρώτη παράγραφό μου λέω ότι ετούτη η παράσταση, δίχως λόγια, μου έδωσε μια κραυγή. Το είπα κι εκεί: στην τέχνη η (μεταμορφωμένη) σιωπή είναι αποδεκτή. Μόνον εκεί όμως.


Παίζουν: Johnny O, Βίκυ Αδάμου, Γιώργος Νικολαϊδης, Χριστίνα Σαμπανίκου
σκηνοθεσία, διασκευή ιστορίας: Johnny O.
επιμέλεια κίνησης : Ιωάννα Καμπυλαυκά
βοηθός σκηνοθέτη: Άντζη Βαλσαμή
μουσική επιμέλεια: Αντώνης Μοσχούτης, Johnny O.
πρωτότυπη μουσική, programming: Αντώνης Μοσχούτης
σκηνικά: Έφη Λιαροκάπη
εικόνες προβολής: Θοδωρής Μαστρογιάννης
κοστούμια: Βίκυ Αδάμου
φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος
μακιγιάζ: Γιώργος Βάλβης


Tuesday, December 2, 2014

Chinawoman. Κορίτσι μου...

Δε θα έπρεπε να μιλήσω για αισθητική. Ξέρω τα βιντεοκλίπ σου. Ξέρω την εσκεμμένη ξεφτίλα της αισθητικής. Ρωσίδες μπαλαρίνες με ψηλοκάβαλα κολάν κάνουν επαναλαμβανόμενες πιρουέτες. Χορός με μπλουζ και βαλσάκια μάζωξης ΚΑΠΗ κάπου σε μαγαζί επαρχίας. Ασπρόμαυρη διασημότητα τύπου Vogue διαφημίζει το δυνατό του χαρακτήρα της. Κι άλλα. Κι άλλα όλα όμοια. Όλα συνδετήρας με το ταγέρ σου στη σκηνή.

Θεέ μου, πόσο όμορφη είσαι! Πόσο μ' αρέσεις. Μαλλιά, λίγο προβληματική μύτη, μεγάλα μάτια, χαμόγελο, προφορά γεμάτη λάμδα, σώμα τέλειο και σώμα ατελές, άχαρο κούνημα, κοντή φούστα, μαύρο καλσόν, μποτάκια. Τίποτα ιδιαίτερο. Πόσο όμορφη!

Τι τραγούδια! Τι μουσικές! Άσε με να ξεψυχήσω σε κάθε ηλεκτρονική νότα σου. Σε κάθε στίχο που ισοπεδώνει το ειδυλλιακό κάθε σχέσης. Κοιτούσα γύρω μου στο χώρο και δεν πίστευα αυτό που είχες καταφέρει: ένα κύμα πανομοιότυπου λικνίσματος δίχως καμιά παραφωνία. Πες στάχυα που πηγαινοέρχονταν σε αρμονικό χάδι Πουνέντε. Πες δοξάρια βιολιών που υπάκουαν σε μαυλιστική προσταγή μαέστρου. Πες ό,τι θες, εσύ το κατάφερες. Ξέρω, τώρα τελευταία νιώθεις έτσι, τώρα τελευταία είσαι τόσο δυνατή. Πριν λίγο καιρό ήσουν τόσο αδύναμη... You used to cry, you used to be so fragile... Party girl μου!