ΟΙ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ

Θεσσαλονίκη 20/ΧΙ/2009

Κάτι βράδυα «δεν είναι μόνο οι μανδραγόρες που ουρλιάζουν». Θα πορευτώ με τους στίχους του Ντίλαν Τόμας. Η απώλεια βγάζει από μέσα σου τις πιο σπαραχτικές κραυγές. Χάνοντας κάποιον δε χάνεις μόνο την ύπαρξή του αυτή καθεαυτή. Χάνεις και οικείες εικόνες, χάνεις λέξεις που ‘χαν συνηθίσει τα αφτιά σου ν’ ακούν, η γλώσσα σου να λέει. Ένα «φεύγω» δεν είναι από μόνο του άσχημο. Είναι τα παρελκόμενά του που σε δακρύζουν. Η πολυθρόνα που τώρα θα είναι άδεια, τα χοντρά γυαλιά που θα ‘ναι ακουμπισμένα στον πάγκο, η τηλεόραση που θα μένει κλειστή.

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΣΟΥ...

Θεσσαλονίκη 25/Χ/2009

Αν τους σταθμούς τους είχες συνδυάσει με εμένα, αν κάθε φορά που βρισκόσουν σε αποβάθρα σκεφτόσουν πως είτε θα μ’ αγγίξεις, είτε μόλις μ’ άφησες, τότε οι δρόμοι σου θα ήταν διαφορετικοί. Τότε θα επιζητούσες χιλιόμετρα για bonus εισιτήριο που θα σ’ έφερνε μια φορά ακόμη κοντά μου. Τότε θα πήγαινες σε μάγισσες και θα καταριόσουν εκείνον που εφήυρε τα πόδια, τον τροχό, τον ατμό, την κίνηση, οτιδήποτε σε παίρνει από δίπλα μου και σε πηγαίνει κάπου αλλού. Δεν το ‘χεις κάνει κι έτσι αυτό το ατέρμονο πηγαινέλα σου είναι μακριά μαύρα θλίψης μαλλιά. Χωρίς μιαν ανταύγεια χαράς. Χωρίς να μπορείς να βρεις έναν απλό τρόπο, με ένα μαύρο συρματάκι ας πούμε, να τα πιάσεις στο πλάι και να σου φανούν όμορφα!

ΧΕΙΜΩΝΙΑΖΟΥΜΕ...

Το πρώτο βράδυ ετούτου του φθινοπώρου που χρήζει ανάγκης μουσικής που να κατηφορίζει στο τζάμι σαν σταγόνα. Το πρώτο βράδυ που μαζεύει βιαστικά τα ρούχα απ' την απλώστρα κοιτώντας τα σύννεφα στον ουρανό. Το πρώτο βράδυ που πονάει για παρέα.

ΚΙ ΕΝΑ ΠΡΟΒΑΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΡΕΙ...

Οδοιπόρος πάντα της αριστερής πλευράς του δρόμου έσκασα ένα χαμόγελο χτες βράδυ. Συνεχίζω να ελπίζω στην καλή αριστερά (που λέει κι ο Στάθης), στην καλή πολιτική, στην καλή δημοκρατία. Απλά στην πραγμάτωση του όρου τους δηλαδή.

ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ...

Στο νησί και βρέχει... Όμορφα.. Η βροχή στα νησιά δεν είναι μελαγχολία. Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι μέρος του χώρου. Αρμονία.

ΖΑΚΑΤΟΝ

Θεσσαλονίκη 22/ΙΧ/2009

Είναι στο Μεξικό κάποιες υποβρύχιες σπηλιές που μου θυμίζουν εσένα. Πρώτα απ’ όλα το όνομα : Ζάκατον! Γράμματα γραμμένα με μαρκαδόρο, σε σχήμα τόξου, στους λαγόνες σου. Υποδήλωση κάτι αλλοπαρμένου, κάτι από αλλού φερμένου. Οι σπηλιές αυτές βρίσκονται σε βάθη απροσμέτρητα. Που προκαλούν στη σκέψη ότι και μόνο υπάρχουν. Που ανατριχιάζουν στην ιδέα του τι να φωλιάζει μέσα τους. Σπηλιές με το ιδιαίτερο της υδροθερμικής φύσης των υδάτων τους. Εκεί που τα πάντα θα ‘πρεπε να είναι παγωμένα, τα πάντα καίνε. Νερά, που λένε, ζεσταίνονται απ’ τη μήτρα της γης. Νερά στα οποία πιστεύεται ότι απ’ το μηδέν γεννάται ζωή. Κάπου εκεί, υποστηρίζουν, μπορούμε να φωτογραφήσουμε την αρχή του κόσμου μας…. Ζάκατον, γραμμένο στην κοιλιά σου. Κι όταν μπαίνω μέσα σου με καίει η Γαία, με αναγεννάει ο πυρήνας σου. Αυτός του κόσμου…

ΣΑΝ ΝΑ ΓΥΡΙΣΑ ΑΛΛΟΣ

Θεσσαλονίκη 6/ΙΧ/2009

Έχω να σου πω. Ναι, είναι σοβαρό. Σαν άλλος άνθρωπος να ‘φυγα για το νησί, άλλος να γύρισα. Συνεχώς σκέφτομαι να ‘μαι μόνος. Όχι χωρίς εσένα, χωρίς τους άλλους. Οποιονδήποτε μπορεί να μου πάρει μια λέξη που δε θέλω να του δώσω. Οποιονδήποτε μπορεί να μου την κλέψει. Νομίζω έχω περιορισμένο λεξιλόγιο για να το σπαταλώ. Νομίζω το να σου αφιερωθώ σημαίνει να σου χαρίζω και οτιδήποτε υπάρχει από το άλφα ως το ωμέγα –και ανάμεσά τους. Σε οποιαδήποτε γλώσσα…