Saturday, November 16, 2013

Για παραμύθια κλαίνε οι κόσμοι...

Της βροχής και της νύχτας. Του δεσμού τους. Ιστορίες που αφηγούνται τα βρεγμένα μας ρούχα μπροστά στη θερμάστρα. Ιστορίες για σκοτάδια και βίαια υγρά ραπίσματα. Ιστορίες που φέρουν το κρύο απ' τη ράχη ως χαμηλά, κάτω απ' τις γάμπες. Ιστορίες αυτοαναφορικές με φωνή που της λείπουν γράμματα, που για να κατανοηθεί οφείλουν οι ακροατές να συμπληρώνουν παζλ στη σκέψη τους... Ας πιούμε λίγο κι απόψε. Και η βροχή και η νύχτα το απαιτούν. Ας πιούμε λίγο. Μετά μπορεί να λυθεί κι η δικιά μας γλώσσα και να πάρουμε σειρά στην αφήγηση...

Thursday, November 7, 2013

Η εποχή της μη αξιοπρέπειας...

Πιστεύω σε έναν καλύτερο κόσμο. Ιδεολογία, σκέψη, ζωή, ματιά το υποστηρίζουν. Πιστεύω σε κάτι όμορφο κάπου εκεί μακριά. Πώς αλλιώς; Για ποιον άλλο λόγο να ζεις εξάλλου;... Δεν πιστεύω ότι θα τον χαρούμε εμείς όμως. Εμείς ζούμε την ύστατη παρακμή αυτού που μια μέρα θα ονομάζεται "Η εποχή της μη αξιοπρέπειας". Καθένας μας έχει το μερίδιό του στον ευτελισμό των χαμένων γενιών μας. Καθένας μας, έστω και για μια στιγμή του άφησε την κοινωνία μας να κάνει ένα βηματάκι παρακάτω. Δε λυπάμαι, δεν ντρέπομαι, δεν κλαίω, δεν πονάω, δεν ουρλιάζω, δεν αυτοκτονώ πια. Δεν έχω άλλα τέτοια αισθήματα, δεν έχω άλλες τέτοιες εκφράσεις του εντός μου άσχημου. Μου τέλειωσαν όλα. Η ΕΡΤ δεν είναι η αφορμή. Η ΕΡΤ δεν είναι η αιτία. Η ΕΡΤ είναι το γεγονός. Το ίδιο το γεγονός. Η κάθε ΕΡΤ. Κάθε μέρα. Σε όλον τον κόσμο...