Monday, August 27, 2007

ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΟΥΛΕΣ ΠΟΥ ΚΑΨΑΝΕ

Θεσσαλονίκη 27/VIII/2007

" Άντε γαμηθείτε μουνόπανα. Καίγονται παιδιά, μανάδες, παπούδες, δάση, σπίτια, ο κόσμος όλος, ο κόσμος μας όλος κι εσείς βάζετε λίτρα για τους εμπρηστές? Χτίζετε θεωρείες συνομωσίας, ψάχνοντας για τι? Τι ρε γαμιόληδες? Ενόχους? Τώρα? Αυτή την ώρα? Τώρα να πάτε εκεί και να κάψετε τον κώλο σας μαζί με εκείνους που ψάχνουν στ' αποκαΐδια τις στάχτες των νεκρών τους. Δε γουστάρετε να παραιτηθείτε, να παραδεχτείτε την τραγικά αποδεδειγμένη ανικανότητά σας? Τραβάτε ρε κωλοτρυπίδια και πεθάνετε σβήνοντας έστω ένα θάμνο. Μπορείτε? Ένα μόνο θάμνο! Δώστε τουλάχιστον την άχρηστη ύπαρξή σας σε μία μόνη χρήσιμη από μέρους σας πράξη. Μπορείτε? Ή μόνο για τρομοκρατία εμπρηστών ξέρετε να πιπιλάτε? Κι αν τους βρείτε τι? Τι θα κάνετε ρε φασιστοειδή αρχίδια? Θα τους βομβαρδίσετε? Σε έξι μήνες ελεύθερους θα τους έχετε".........
Άντε στο διάολο. Δε μιλάω ποτέ έτσι. Αλλά σ' αυτούς που κοιτάν ψυχές κι αγάλματα (προγόνων ψυχές κι αυτά) να καίγονται, και κάνουν δηλώσεις από αποστειρωμένα μέγαρα για βαθιά οδύνη, μόνον αυτή η γλώσσα τους αρμόζει. Για αρχή. Τέτοιες ώρες μόνο "με τη βία μπορώ να υπερασπιστώ την τρυφερότητά μας"....

Saturday, August 11, 2007

ΧΙΡΟΣΙΜΑ

Θεσσαλονίκη 6/VIII/2007

Έκρηξη στα σπλάχνα. Μανιτάρι όχι παραισθήσεων, μα αχώνευτου ρεαλισμού. Εσωτερική αιμορραγία κι ένα ντόμινο θανάτου όλων των οργάνων. Σήψη, δυσωδία κι αναπόφευκτη εξωτερική παραμόρφωση. Ταχεία δύσμορφη ανάπτυξη, ταχεία γήρανση, επακόλουθος επώδυνος θάνατος. Ύβρις άθαφτου για καιρό σώματος. Αδύνατη αποσύνθεση, μετάδοση ασθενειών, βιαστικό παράχωμα σε ομαδικό τάφο. Μοριακά αλλοιωμένο έδαφος, ξερότοπος, ανυπαρξία πράσινου. Βροχή δηλητήριο, ανυπαρξία πράσινου. Τέλος. Τέλος όλων.

Saturday, August 4, 2007

ΑΠΑΙΤΗΣΗ

Θεσσαλονίκη 3/VIII/2007

Δε με νοιάζει αν έζησες πριν από 'μένα. Δε θέλω όμως να υπάρχεις μετά από 'μένα. Όχι υλικά! Προς θεού! Συνέχισε να αναπνέεις. Κάνε κεντήματα, κάνε παιδιά, κάνε δουλειές, φτιάχνε με την πλαστελίνη σπιτάκια. Δε σου λέω για ό,τι δε με αφορά. Σου λέω για τα τατουάζ που έκανες για χάρη μου, ότι δε θέλω να τα δει κανείς. Να το πω πιο απλά: Αν εγώ σου είχα μάθει να γράφεις θα ήθελα εάν χωρίζαμε ή εάν πέθαινα, να μην ξανάπιανες ποτέ στυλό στο χέρι σου για να γράψεις κάτι.