Τι άλλο έχει μείνει;

Όχι άλλο πόνο ρε γαμώτο. Όχι άλλο. Ας μείνει μια βδομάδα κενή στις δακρύχρωμες σημειώσεις του ημερολογίου. Ας μείνει ρε Θεοί μια βδομάδα χωρίς ματωμένο σελιδοδείκτη... 

Λευκάδα: δυστυχώς άλλη μια απλή επαρχία...

Ζητάς τραγούδι. Να, αυτό. Και θα 'θελα να 'ταν αλλιώς η επαρχία μου. Θα 'θελα να μην πονάω στις επιλογές ζωής της. Θα 'θελα να πηγαίνω βράδυ στην παραλία της και να μη με γδύνουν οι αστυνομικοί της ως μέγα τρομοκράτη μήπως κι έχω πάνω μου κάτι που θα ταράξει την του μυαλού τους ευπρέπεια. Θα 'θελα να κολυμπάω στις θάλασσές της και να ξέρω ότι οι ψαράδες της δεν ρίχνουν τα δίχτυα τους απ' την άμμο στην ακτή, ότι δεν ψαρεύουν με δυναμίτη, ότι τα χωριά της δεν αδειάζουν τα λύματά τους στο απίστευτο γαλάζιο της. Θα 'θελα να κάνω βόλτα στους δρόμους της και να μην πονάω με την πολεοδομική της ασχήμια, να μην βλέπω παντού άθλιες πινακίδες, λευκές τέντες, οπαδικά συνθήματα. Θα 'θελα στους κάδους ανακύκλωσής της να μη ρίχνουν μπάζα και σκουπίδια, να κυκλοφορώ στην πόλη χωρίς διπλοπαρκαρισμένα και σταμπαρισμένα με τα "αλάρμ" της κωλοπαιδίστικης αναισθησίας αυτοκίνητα. Θα 'θελα στην επαρχία μου να υπήρχαν δανειστικές βιβλιοθήκες σε κάθε χωριό, τακτές βραδιές ποίησης στην πόλη, χώροι προβολής των τοπικών μουσικών σχημάτων. Θα 'θελα οι πολιτευτές της να περπατούσαν και να έκαναν ποδήλατο και να έψαχναν μόνοι τους για λακκούβες και καμένες λάμπες και άκοπα χόρτα. Θα 'θελα οι επαγγελματίες της να μιλάν για τουρισμό και να συναισθάνονται την ευθύνη τους απέναντι σ' αυτούς που τους διάλεξαν από όλα τα μέρη αυτού του πλανήτη, που τους επέλεξαν όχι για το κατεψυγμένο φαγητό τους, όχι για την αρπαχτή των τιμών τους αλλά για την ελπίδα αντικαθρεφτίσματος στη δουλειά τους της φυσική ομορφιάς του τόπου τους. Θα 'θελα στην επαρχία μου λίγες μέρες πριν τις εκλογές να μη συζητάν για μια ΑΧΡΗΣΤΗ υποθαλάσσια γέφυρα (να ενώσετε τι ρε αγύρτες; 30 μέτρα;;;) που η κατασκευή της θα δοθεί στο γνωστό ΛΑΜΟΓΙΟ και τα διόδιά της θα εκμεταλλευτούν όσοι εκμεταλλεύονται το γονάτισμα αυτής της χώρας δεκαετίες τώρα. Θα 'θελα με αυτά τα λεφτά να σκέφτονταν για πεζοδρόμηση, ποδηλατοδρόμηση και φωτισμό της λίμνης, για στέγαση ανθρώπων που δεν έχουν τη δυνατότητα, σε παρατημένα κτίρια του δήμου, για παραδειγματική φροντίδα και προστασία των αδεσπότων της. Θα 'θελα η επαρχία μου, η Λευκάδα, να μην είναι μια απλή επαρχία. Να μιλάμε εκεί για λατρεία και τα κεράκια να αυταναφλέγονται. Τίποτα απ' αυτά όμως δε γίνεται. Και πάλι θα πάω να ψηφίσω ξέροντας ότι θα με συντροφεύει ένα τραγούδι μιας αγαπημένης ουτοπίας... Κρίμα λέω. Κρίμα.

Κάποτε αποφασίζουμε...

Πονάω ρε. Πονάει το στομάχι μου. Σαν γυρνάν ανάποδα κάτι βράδια, το άγχος σφίγγει διαρκώς τις κουμπότρυπες της ζώνης μου. Εκεί που νομίζω οι κοιλιακοί μου αντέχουν, στη στροφή του επόμενου λεπτού είμαι έτοιμος να αφεθώ και να με πάρει από κάτω. Δεν είμαι τόσο δυνατός όσο αφήνω να φαίνεται. Δεν είμαι τόσο αναίσθητος όσο σας έχω κάνει να πιστέψετε. Πονάω. Ένα ασταμάτητο ανακάτεμα των σωθικών μου τις δύσκολες ώρες της μέρας, προσπαθεί να με πείσει για τα λάθος γεύματά μου, τις λάθος στιγμές που κάθισα στο τραπέζι. Λένε, δεν σκέφτεσαι καθαρά στο άλγος σου, σουπιά ο πόνος ρίχνει μελάνι και θολώνει την κρίση σου. Ναι, μπορεί και να είναι έτσι. Όταν ο πόνος όμως στρατοπεδεύει καιρό έξω απ' τα τείχη σου, κάποτε πρέπει να ρισκάρεις να πάρεις τις αποφάσεις σου. Κι η ήττα, εξάλλου, στο παιχνίδι είναι. Ούτως ή άλλως για όλους κάποια στιγμή έρχεται...

Απλά μαθήματα πάθους

Πώς ο ήλιος είναι το πάθος του νότου, πώς η άνοιξη είναι το πάθος των εντόμων, πώς ο αρωματικός καπνός είναι το πάθος του ουρανίσκου, πώς οι μικροί όρμοι είναι το πάθος των χαρτογράφων, πώς τα marginalia είναι το πάθος των συλλεκτών, πώς η υψωμένη γροθιά είναι το πάθος της εξέγερσης, πώς οι γκρεμοί είναι το πάθος των ρομαντικών, πώς το μαύρο είναι το πάθος του λευκού, πώς οι σχισμές σου είναι το πάθος της γλώσσας μου... Ε, έτσι. Έτσι λειτουργούν και τα υπόλοιπα σε ετούτον τον κόσμο. Με αρχή, ρότα, πυξίδα και προορισμό το πάθος. Στην ύπαρξή του, τα γρανάζια, καλολαδωμένα, γυρνάν άκοπα, αθόρυβα. Στην έλλειψή του, ο κόσμος σταματάει. Δεν κινείται. Παύει. Στην έλλειψή του εγώ δεν είμαι εδώ για να γράψω αυτό το κείμενο και κανείς εκεί για να το διαβάσει.

Οι μοναξιές της Δευτέρας

Οι μοναξιές της Δευτέρας δεν έχουν ταίρι. Δε μιλάω για το προφανές. Εγώ πάσχω, όχι η γλώσσα μου. Οι μοναξιές της Δευτέρας δεν έχουν κόπια, δεν έχουν αντίγραφο εννοώ. Πουθενά στο σύμπαν. Είναι ένα ζευγάρι βήματα, μόνα, στη βρεγμένη θαλασσινή άμμο των πρώτων ημερών του Μάρτη. Είναι το τελευταίο κουτάκι μπύρα στο ψυγείο και η ψόφια χαρά του να μην έχεις να το διεκδικήσεις από κάποιον. Οι μοναξιές της Δευτέρας δεν έχουν φιλί στο μάγουλο. Τα χείλη δεν τα σκέφτονται καν. Αγγίζουν το χέρι τους στο στεγνό απ’ τον Γραίγο πρόσωπό τους κι έτσι ξεγελάν το ένα που αυτοβούλως δηλώθηκε ως ο αριθμός τους. Είναι φορές που τις σκέφτομαι ως τα ακροπατήματα του ανθρώπου στη γη. Μετά την καταστροφή τα τελευταία βήματα πριν κι αυτά σωριαστούν ξεψυχισμένα στο έδαφος.

Τις μοναξιές της Δευτέρας μην τις υποτιμάτε. Είναι το κακό σενάριο μιας ταινίας με μεγάλο μπάτζετ και καλούς ηθοποιούς. Πολύ η δουλειά, πολύς ο κόπος, πολύ το φιλότιμο, πολλές οι προσπάθειες αλλά πόσες -αλήθεια- οι ελπίδες για το ωραίο αποτέλεσμα; Χωρίς κείμενο ποια αναπαράσταση λόγου να σταθεί; Είναι το έδαφος το ασβεστολιθικό σε τόπο που βρέχει πάντα. Τι να χτίσεις πάνω του; Τρύπες θα ανοίγουν και όλα μέσα τους θα τα εξαφανίζουν. Τις πρώτες μοναξιές της εργάσιμης εβδομάδας αντιμετώπισέ τες όπως τη φωτιά που άναψες και σου ξεφεύγει στο χωράφι: ρίξε χώμα πάνω τους, θάψε τις φλόγες τους πριν σε κάψουν μέσα κι έξω. Πριν κάψουν τον τόπο γύρω σου, τον κόσμο σου παντού.

Οι μοναξιές της Δευτέρας δεν είναι ένα λεκτικό τρικ, ένα σκαρίφημα για να ξεκινήσω ετούτο το άρθρο. Είναι απτές, χειροπιαστές κορφές θλίψης σε μια κατά τ’ άλλα  ισόπεδη περιοχή φαινομενικής χαράς. Τολμάς λες να αναρριχηθείς, καμαρώνεις για την ταυτότητα ορειβάτη! Δύσμοιρε, πονάει ο θάνατος στα Έβερεστ. 34 χρόνια Δευτέρες δε σε έμαθαν να κρύβεσαι στην ασφάλεια των υπωρειών; Αυτές τις μοναξιές θες ασπίδα Παρασκευής κι εκπαίδευση αισιοδοξίας να τις νικήσεις. Θες φίλιες λέξεις κι έρωτα μπροστά σου για να τις υπερβείς. Μόνο έτσι θα βγεις Έκτορας έξω απ’ τα τείχη. Μόνο έτσι θα αφήσεις τους Αχιλλείς μυθικά σκευάσματα τυφλών ραψωδών. Υπό όρους, μπορείς να νικήσεις αυτή τη μάχη. Σ’ αρέσει να τη θεωρείς ένα απλό παιχνίδι του μυαλού. Σου δίνει την ασφάλεια του reset σε περίπτωση ήττας. Του restart. Μην κάνεις και σήμερα το ίδιο λάθος. Οι μοναξιές της Δευτέρας δεν έχουν την αφέλεια της πλαστικής αιχμής των σπαθιών προπόνησης. Κόβουν. Πληγώνουν. Ματώνουν. Σκοτώνουν. Αντιμετώπισέ τες σαν με τη βεβαιότητα ότι αύριο είναι Σαββατοκύριακο. Μη μείνεις ακάλυπτος. Μην τους δείξεις τα πλευρά σου!

Τσικνοπέμπτη, άντε μου στο διάολο!

Τσικνοπέμπτη είναι υγρά μπαταρίας στην οδοντόβουρτσά μου. Είναι ένας υπόηχος που παραλύει το νευρικό μου σύστημα αφήνοντάς με φυτό σε αναπηρική καρέκλα ενός άνυδρου, ερημικού πλανήτη. Είναι το σπασμένο δόντι ενός γραναζιού στο εργοστάσιο του Θεού που σταματάει τη λειτουργία του σύμπαντος. Δεν γουστάρω την Τσικνοπέμπτη όπως δεν γουστάρω τα παντζάρια, τα κορίτσια με τα αξύριστα πόδια, την τεκίλα, το αριστερό χέρι των οδηγών στο παράθυρο, την έλλειψη χιούμορ, τους φασίστες, τις συζητήσεις μόλις ξυπνάω, τους δογματισμούς κάθε πλευράς, τα όχι στο σεξ, τους εριστικούς πελάτες στο μίνι-μάρκετ, το να μη γράφω, τα μαγαζιά που στέκομαι όρθιος. Δε μ' αρέσει η Τσικνοπέμπτη. Είναι η χειρότερη μέρα του χρόνου. Η χειρότερη ιδέα από καταβολής κόσμου. Κι εγώ ένας σπαστικός γεροπαράξενος. Ναι, είμαι.