Απόγευμα στην Κατερίνη

Μ' αρέσει η βροχή το καλοκαίρι.... Μ' αρέσει η βροχή γενικά. Ερωτική μέχρι υγρασίας...

ΗΡΑ ΣΕΛΗΝΗ

Φολέγανδρος 18/VII/2008

Ζηλιάρα η Σελήνη. Η μεγαλύτερη όλων. Μη δει χαρά, έρωτα, βολτίτσες, υποσχέσεις… Ίδια η Ήρα. Κινεί παλίρροιες, αδιαθεσίες, κακοκεφιές, σηκώνει κύματα, τρελαίνει νερά, στέλνει φίδια, κάνει τα πάντα για να διαλύσει, να χαλάσει, να χωρίσει… Κάθε πανσέληνο κάτι στραβώνει. Κάθε που γεμίζει το φεγγάρι γίνομαι υπνοβάτης και παίρνω το δρόμο για τον γκρεμό. Δεν έχει σημασία που σταματάω λίγο πριν πέσω. Έχει σημασία που φτάνω στο «πριν πέσω». Και μια φορά το μήνα είναι πολύ. Και πονάει σαν περίοδος γυναίκας…

ΟΧΙ, ΟΧΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Θεσσαλονίκη 6/VII/2008

Δεν είναι φως το φεγγάρι. Ακόμη και στη γέμισή του δεν είναι φως. Αντίστροφη προβολή της νύχτας μέσα μας είναι. Ξεγέλασμα γι’ αποκούμπι λίγο πριν τις αυτοκτονίες μας. Τάχα μου χαρτογράφηση μονοπατιών που όμως οδηγούν σε γκρεμό. Δεν υπάρχει αχτίδα σελήνης. Σπαθί είναι που όπου κόβει, αφήνει πληγές που χαίνουν πύον μαύρο.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΕΣ

Θεσσαλονίκη 25/VI/2008

ΠΑΟΛΟ ΚΟΕΛΟ

ΕΝΤΕΚΑ ΛΕΠΤΑ

Άσ’ τον αυτόν! Αυτός θέλει μια γυναίκα δέντρο. Να τον μπολιάσει και να βγάλει μαζί της ρίζες. Μόνο τυφώνας να τους κινεί απ’ τον τόπο τους. Οι εποχές να ‘χουν σειρά και να τους βρίσκουν εκεί. Με χάδια τους χειμώνες και πεταχτά φιλιά τα καλοκαίρια. Εγώ πάλι διαλέγω μια γυναίκα ιστιοφόρο. Σε έντεκα λεπτά να ‘χουμε γεμίσει βαλίτσες, ν’ ανοίγουμε πανιά και να φεύγουμε. Να πηδάμε φθινόπωρα και να κολλάμε σε παγωνιές. Να νοιάζεται μόνο για τον καπετάνιο της κι εγώ μόνο για την προοπτική να της δίνω νέες θάλασσες.

ΒΟΥΤΙΑ ΑΠ' ΤΑ ΒΡΑΧΙΑ

Θεσσαλονίκη 29/VI/2008

Στον έρωτα πέφτεις μόνο με τα μούτρα. Η βουτιά γίνεται από βράχο ψηλό κι απόκρημνο. Κι ο βυθός κάτω είναι άγνωστος και μάλλον επικίνδυνος. Δεν έχει άλλο να κάνεις όμως: να βουτήξεις. Μόνο έτσι ερωτεύεσαι. Χωρίς δισταγμό, με άγνοια κινδύνων, με κλειστά μάτια και βαθιά ανάσα. Και να ξέρεις πως αφού κάνεις το βήμα, φυσική επιστροφή δεν υπάρχει. Αν μετανιώσεις, απλά θα βρεθείς εκτεθειμένος ανάμεσα σ’ αυτό που ήθελες κι αυτό που δε θες. Άσχημο.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΕΣ

Θεσσαλονίκη 10/VI/2008

ΖΥΡΑΝΝΑ ΖΑΤΕΛΗ

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΗΡΘΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ

Αλοίμονο, να περάσει ένα μικρό διάστημα χωρίς να ξεφυσάω... Κατάρα από ποιούς θεούς για ποιές ανομολόγητες πράξεις μου? Αν δεν καταλαβαίνεις εσύ τότε ποιός διάολος θα το κάνει? Αν εσύ απ' το μηδέν φτιάχνεις κόσμους νοσηρούς, τότε ποιός θα μου φτιάξει λιακάδες?... Ξέρω, δεν είναι τίποτα αυτά. Μικρές καθημερινές αρρώστιες στα δυνατά σώματά μας. Ένα αντιγριπικό, μιαν ασπιρίνη, μια βόλτα και τέλος. Πάλι καλά. Πάλι καλά? Μικρές-μικρές αρρώστειες... Εσύ δε φοβάσαι? Δεν τρέμεις μήπως καμιά φορά στο τέλος δεν έρθει η ίαση αλλά ο θάνατος?