Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ

Θεσσαλονίκη 12/Χ/2008

Η απελπισία πολλές φορές δεν έχει ορατό λόγο ύπαρξης. Μοιάζει αυτοφυής. Να γεννιέται απ’ το πουθενά και να τρέφεται απ’ τις σάρκες της. Φαινομενικά αυτό. Στο βάθος όμως σαν υγρό έρχεται να γεμίσει κάθε κενό του στέρεου σώματος. Έρχεται να γυμνώσει λανθάνουσες χαρές. Έρχεται να γαμήσει Σαββατόβραδα, να ματώσει με ήχο τα αφτιά των σιωπών σου. Αυτό το «είμαι-δεν είμαι καλά» είναι παγίδα μεγάλη. Δόκανο των χειρότερων συναισθημάτων σου. Σ’ αυτό ποντάρουν τα σκοτάδια. Απ’ αυτό αντλούν νερό για να σβήσουν και την τελευταία καύτρα του τσιγάρου σου.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ

1. Είναι δυνατόν να χάνουμε από μια ομάδα που έχει στις τάξεις της έναν παίχτη που τον λένε Παναή? ΠΑΝΑΗ!!! Ακόμη και στις «Γοργόνες και Μάγκες» τον Παναή δεν τον έπαιρνες στα σοβαρά! «Εεε, κυρά Ντίνα, μπάρμπα Μήτσο, το βράδυ όλοι στο καφενείο του Παναή!!!»
2. Είναι δυνατόν να παίζουμε με αμυντικό δίδυμο τον Γκούμα και τον Σαριέγκι? Δε μιλάμε για το χειρότερο αμυντικό δίδυμο του πρωταθλήματος, αλλά για το χειρότερο του κόσμου. Κι αν λέει αλήθεια ο Λιακό για τους εξωγήινους, τότε μιλάμε και για το χειρότερο του σύμπαντος. Ο μπαρμπα-Γιάννης προσπαθεί ακόμη να κάνει τάκλιν με τη γκλίτσα κι ο Σαριέ δοκιμάζει αν μπορεί να τρέξει (τρέξει? χι χι!) με τις φτέρνες. Σαν τον Βέγγο.
3. Είναι δυνατόν να είναι Βάσκος ο Σαριέγκι? Ισπανός? Αντάρτης αυτονομιστής? Με μπουκλάκια και φυσίγγια σταυρωτά? Αυτός!?!! Αυτό το κακάσχημο απολειφάδι? Η διασταύρωση του slow motion με σκουπάκι τουαλέτας? Μα κι ο τελευταίος Ρουμάνος είναι πιο όμορφος. (Καλοί μου άσχημοι Ρουμάνοι δεν έχω κάτι μαζί σας. Μ’ αυτόν έχω.)
4. Είναι δυνατόν να παίζει πάντα ο Βύντρα? Να μην τον κλειδώνουν σε μια αποθήκη? Ο Lucas Βύντρα που έλεγε κι ο Κύπριος σχολιαστής? Στο κέντρο της άμυνας, αριστερό μπακ, δεξιό μπακ, στα χαφ, παντού. Βύντρα στην Αθήνα, Βύντρα στην Ξάνθη, Βύντρα στο Ηράκλειο, τώρα Βύντρα και στα Τρίκαλα… Μα δεν υπάρχει ντρίπλα απ’ την εποχή που ήταν πιτσιρίκος στην Copa Cabana που να την είχε ξεχάσει ο Σάβιο και να μην τη θυμήθηκε πάνω του. «Βύντρα : σ’ ένα βράδυ επαναφέρει όλες τις ξεχασμένες μνήμες σας!»
5. Είναι δυνατόν να χάνουμε 3-1 και να μπαίνει αλλαγή ο Τζιώλης? Ο πάπιος? Ο Ντόναλντ Ντακ? Μπροστά τρέχει η μούτσκα του, πίσω το σώμα και πιο πίσω τουρλωμένος ο κώλος του? Μπήκε για ν’ αλλάξει τι? Όταν ο Αναστασιάδης έβαζε (θεία φώτιση) τον Κουτσουρέ όλοι πέφταμε να τον φάμε. Ο Κρεολός ξέρει..
6. Είναι δυνατόν σε όλον τον αγώνα ο Νίνης να μένει στον πάγκο?

ΛΕΞΗ Ο ΙΔΙΟΣ

Λευκάδα 30/VIII/2008

Τι μου λες δε στέκει αυτό που γράφω? Δε στέκει πού? Στην άκρη του γκρεμού? Κι αν πέσει τι? Νομίζεις δε θα πετάξει? Δε θα μπατάρει τα έψιλον ν’ ανοίξουν φτερά, να γίνουν γλάροι, να το σηκώσουν πάνω από θάλασσες? Εγώ λέω στέκει! Και μη με ειρωνεύεσαι. Δεν είναι δικοί μου κανόνες αυτοί. Δε γράφω με κανόνες. Είναι θέμα ενστίκτου. Επιλογής των κατάλληλων ερωτικών στάσεων για τα ζευγάρια των λέξεων. Και δεν το λέω απ’ έξω. Από μέσα, λέξη ο ίδιος, με σιγουριά στο λέω.

ΤΑ ΚΛΟΥ ΤΗΣ ΧΘΕΣΙΝΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ ΣΤΟ CHAMPIONS LEAGUE

1. Το γκολ του Ντελ Πιέρο. Αγέραστος, συγκινητικός. Μου θύμισε (και σε συναίσθημα) την επιστροφή στο Champions League του Σαραβάκου με την ΑΕΚ.
2. Το πρώτο γκολ της Λυών. Αμάν τσάτσοι. Δεν ξέρω αν έκανε θέατρο ο Ιταλός ή όχι (πολύ πιθανό) αλλά αμάν, αμάν... Αυτοί τη μάνα τους να βλέπανε να διψάει θα πότιζαν πρώτα όλα τα λουλούδια τους κι έπειτα ίσως της έδιναν ό,τι περίσσευε.
3. Το γκολ της Άρσεναλ. Οφσάιντ, οφσάιντ, οφσάιντ... Ο Ολυμπιακός, το Αιγάλεω κι η Άρσεναλ να κερδάνε κι όλοι οι άλλοι ας πάνε να γαμηθούνε.
4. Η αποβολή του παίχτη-ντουλάπα της Άαλμποργκ (δε θυμάμαι το όνομά του). Ξεκίνησε να δέρνει πριν σφυρίξει ο διαιτητής, συνέχισε αφού σφύριξε, αφού τον απέβαλε, αφού είχαν γίνει όλοι μαλλιά κουβάρια, αφού τον κρατούσαν 10 άτομα. Έδειρε όλη τη Σκωτία και λίγο πριν μπει στην Ουαλία δυο γερανοί και 4 διμοιρίες των ματ τον έβγαλαν έξω.

ΜΕΓΑΛΩΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΘΕΩΡΩ

Ποτέ δε μ' άρεσε ο Κραουνάκης. Εντάξει, γονάτισα κι εγώ με συγκεκριμένα τραγούδια του αλλά τον σε διάρκεια πόνο (ή χαρά) δεν τον ένιωσα. Ως την προηγούμενη βδομάδα. Στη συναυλία του στο Θέατρο Γης...

Η ωραιότερη παράσταση που είδα φέτος. Περάσματα απ' το κλάμα στο γέλιο με γέφυρες απίστευτης ευφυίας σάτιρα. Αεικίνητος, αλλά κι ακίνητος όταν έπρεπε, ψυθιριστής μα και φωνακλάς μου 'δωσε ένα απίστευτο σε πληρότητα βράδυ.

Αλλά και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν ξεκίνησε με το "Αυτή η νύχτα μένει"? Ο ίδιος στο πιάνο, ο ίδιος φωνή, και το ρίγος στη ραχοκοκκαλιά μου σαν πρότεινε ως είδος αυτό με την "ψυχή ψαριού σε κορμί γατίσιο". Τέτοιες κουμπαριές είναι υποθέσεις των θεών...

Το σίγουρο είναι ότι θα ξαναπάω. Κι όσο για τη Σπείρα-Σπείρα, ένας δεν ξεχωρίζει. Είναι όλοι το ίδιο καταπληκτικοί.

ΣΑΣΑ ΜΠΑΣΤΑ

Θεσσαλονίκη 4/ΙΧ/2008

Μα δεν το ξέρεις? Άλλο να αρέσεις κι άλλο να ‘σαι όμορφη. Διάβολος δεν ντύνεσαι, είσαι… Αυτή περπατά μπρος του, μέσα στο πλήθος και ξεκουμπώνει το παντελόνι της ως τη σχισμή της, έτσι ώστε μόνο αυτός να τη βλέπει. Αυτή τελειώνει γιατί αυτός την κοιτάζει και χαμογελάει. Αυτή ξαπλώνει στο κάθισμα ενός τρένου κι οδηγεί το χέρι του σε κάθε σκαλισμένο με ηδονή G του κορμιού της. Αυτής της βγαίνουν όλα φυσικά. Δε σκέφτεται πώς να τον αποπλανήσει. Δε γυρίζει τσόντα στο «σκίσε με». Δεν είναι καί γυναίκα. Αυτή ορίζει το θηλυκό, τον ερωτισμό. Ενώ εσύ… Αχ, εσύ γλυκιά μου Σάσα. Όσο και να ξανθαίνεις τα μαλλιά, το μουνί σου θα μένει πάντα μαύρο.