ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΕΣ

Θεσσαλονίκη 21/01/2007

«Αχ, να μού ‘δινε ο Θεός ένα καθαρό σημάδι! Όπως π.χ. να κατέθετε ένα μεγάλο ποσό στο όνομά μου σε κάποια ελβετική τράπεζα.»
Γούντυ Άλλεν

Ένα σημάδι. Ένα καθαρό σημάδι ότι δεν είναι όλα μάταια. Ότι που ανοίγουμε δρόμους θα πατήσουν ανθρώπινα πέλματα πάνω τους. Ότι που φτιάχνουμε βάρκες θα τις πάρουμε μια μέρα και θα ανοιχτούμε στον ωκεανό. Μια ένδειξη ότι το αποτέλεσμα δεν είναι αποφασισμένο. Ότι που πασχίζουμε μπορεί και να ανταμειφθεί. Πονάει το άσκοπο! Οι σε βάρος μας σοβαρές φάρσες δεν αντέχονται. Σε όρους ζωής δε θέλουμε αστεία. Τα γράμματά μας να διαβάζονται. Τα κρασιά να μας μεθάνε. Τα βιβλία να μας στέλνουνε στο διάολο. Οι αγάπες μας να μας αγαπάνε!

i-Pod

ΣΙΦΝΟΣ 8/VI/2007

Δεν εμπιστέυομαι συχνά τη μουσική μου. Απόψε όμως είναι αλλιώς. Το κα μου στα χέρια σου. Η διάθεσή μου στις επιλογές σου. Οι λέξεις μου πιάνουν θέση εξαρτώμενες απ' το ρυθμό σου. Κάνε πρόγραμμα και μη με λυπάσαι. Άδειασε τα κουτάκια τις μπύρες μου. Φτάσε τα χείλη μου στις καύτρες των σκέτων μου. Ζωγράφισε μια κόλαση στην άκρη των βλεφάρων μου. Κάνε με να κλείσω τα μάτια και στείλε με στο διάολο. Δικιά σου η βραδιά μου. Εν επεκτάσει κι εγώ...

ΠΟΘΟΣ ΞΕΣΚΕΠΑΣΤΟΣ

ΣΙΦΝΟΣ 7/VI/2007

Δυο δάχτυλα μέσα. "Βάλε κι άλλο! Φτάσε τον ίλιγγό μου στο ταβάνι του. Δος μου το στομάχι μου να το δαγκώσω. Μη σταματάς να μου κάνεις έρωτα. Ταυτόχρονα φτάσε με στον Όλυμπο και ξενάγησέ με στις αβύσσους. Δία και Ποσειδώνα` μαζί τους θέλω. Από 'σένα τους θέλω. Παλινδρόμησε τον πόθο μου. Επί δύο δυνάμωσε τα ουρλιαχτά μου. Φτάσε με και ξαναφτάσε με. Πλήρωσέ μου όλα τα κενά. Και τέλειωσε μέσα μου. Όπου θες! Μέσα μου μόνο να 'ναι".

ΠΑΛΙ Η ΑΠΩΛΕΙΑ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 3/VI/2007

Ζούμε με λακανικά τατουάζ στον εγκέφαλο. Δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε την απώλεια. Τρεκλίζουμε συνεχώς πιωμένοι θύμησες γαλάζιου αιγαιοπελαγίτικου ματαιωμένου μέλλοντος. Τα καράβια πλέον είναι πολύ μικρά. Χωράνε μόνο τον έναν απ' τους δύο. Τα κουρέλια δε ράβονται φούστες για να βγουν σε κοινό μας ταξίδι. Ζούμε αλληθωρίζοντας. Ένα μάτι εδώ, ένα μάτι μέσα μας. Θέλουμε να είμαστε εκεί που δε θέλαμε να ήμαστε. Απομονώνοντας το χρόνο είναι σχιζοφρένεια. Εντάσσοντάς τον στην εικόνα είναι η δικιά μας λογική. Η επιλογή μας.

Ο ΠΟΝΟΣ Η ΛΥΤΡΩΣΗ

Θεσσαλονίκη 18/V/2007
Πόση η διάρκεια ενός ονείρου? Τα δέκατα του δευτερολέπτου που λένε οι επιστήμονες, τα λεπτά που το διηγούμαστε ή τα χρόνια που μας κυνηγάει? Κι εγώ που ακόμη σε βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο μου? Πόσες μαζεμένες ζωές θα σε κουβαλάω? Και σε ποιον να τα διηγηθώ? Ψάχνω φάρο για σπίτι, τουλάχιστον να ‘ρχονται οι γλάροι να τους μιλάω. Να τους λέω για φουρτούνες και για τσακισμένα καράβια και να μην τρομάζουν. Ψάχνω θαλασσοπούλια για φίλους. Να χαίνουν οι πληγές τους κι αυτά να βουτάν στην αρμύρα. Να μου δείχνουν το δρόμο του πόνου ως το δρόμο της φύσης μου.

ΟΙ ΑΣΧΗΜΟΠΟΛΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

Θεσσαλονίκη 19/ΙΙ/2007

Στους δρόμους. Πάλι. Ο περπατητής που έτσι ξορκίζει τη μοναξιά. Ο τρελός. Ο Τζούλιο Καΐμι στο τώρα μου. Το μέλι της ανάμνησης και η στάχτη έπειτα απ’ τη φωτιά του παρόντος μου. Τα κτίρια γκρίζα. Ανίκανα άψυχα να ομορφύνουν τα μίζερα φαινομενικά όμορφά μου. Οι δρόμοι χωρίς Μινώταυρο λαβύρινθοι. Μαίανδροι άκαιροι –κυρίως άτοποι-, γραμματόσημα σε κενούς φακέλους. Χάλια! Γυρίζω πίσω. Πούστη Καραμανλή! Κατέστρεψες τις πόλεις. Ασχήμυνες για πάντα τις βόλτες μου.